Mooi zo, we ontwennen al een beetje aan het strakke fietspatroon en worden
later wakker. Ik heb zelfs heel veel moeite om uit de sluimertoestand te komen.
Het is bewolkt, we pakken de fiets en rijden naar Soustons. Nou daar is echt
niks te beleven. Alleen een grote kerk. De lucht betrekt en we fietsen terug,
steeds sneller omdat we voor de bui thuis willen zijn. Het blijft bij een spatje.
We hebben gisteren al een gewoonte ontwikkeld, al wisten we dat toen nog niet.
Maar ook vandaag gaan we crêpe eten bij de musjes. De lucht breekt, gauw
terug naar de tent, strandspullen halen en naar zee. Er zijn prachtige hoge
golven, niet van die mini zoals bij ons. Wat zijn we toch een miniatuurlandje.
We kijken hoe surfers de grootste moeite hebben om door de branding heen te
komen. Soms lukt het gewoon niet.
Ook vandaag ‘jojoën’ we weer heel wat af tussen tent-stadje-tent
strand-tent-stadje-tent.