Zuid Oost Spanje per fiets 2007

11 juni 2007 Cazorla - Castril

Vanaf de camping hoeven we niet meer terug naar Cazorla. We dalen kilometerslang nu door olijfboomgaarden, die we gisten zagen liggen. De schitterendste uitzichten hebben we.

We dalen naar Quesada en hebben al zeker 14 kilometer gedaald en bijna nog niet getrapt. Dat feest houdt op 2 km voor Quesada, dat we via een voorproefje op de klim die na het stadje volgt, bereiken. Het is een mooi wit oud stadje dat in een soort boog om een berg heen ligt. Wij tappen hier geld en halen brood en beleg en fietsen dan verder. We buigen om de berg heen en rijden over een klein weggetje richting Tiscar. We moeten over de Puerto de Tiscar (van 700 naar 1189 mtr) en het is weer zwoegen. We fietsen nog steeds tussen de olijven, maar in de verte zien we grote getande rotsen uit het gebergte voor ons steken. Heel indrukwekkend. Na de Puerto de Tiscar dalen we door een erg ruig gebergte met prachtige vergezichten. We komen in Tiscar, wat bestaat uit een oude kasteeltoren en een paar huisjes. We blijven er even rusten en genieten van de haast onwerkelijke omgeving maar daarna maken we ons op voor de volgende pittige klim, die gevolgd wordt door een schitterende lange afdeling. Over dit stukje wat er in een paar regels staat zou ik een heel verhaal kunnen vertellen met allerlei superlatieven over de beleving van het landschap, maar hoe vind ik de woorden. Het is zo indrukwekkend mooi. We dalen naar Pozo Alcón. Het is hier vlak en saai, wel zijn de olijven terug, die we in de bergen kwijt waren. De fut is er uit, we komen langs een camping aan een meer maar gaan door. We willen Castril halen, daar is ook een camping. Ja hoor,weer klimmen. 7% of meer. De energie raakt op. Maar boven gekomen hebben we een schitterend vergezicht op Andalusie en voor ons licht een onwerkelijk witachtig maanlandschap met grillige rotspartijen. Heel bizar. Bijna geen bomen en weinig andere begroeiing. We fietsen er doorheen en komen na nog wat zwoegwerk in Castril aan. In Castril vragen we de weg naar de camping en die blijkt helemaal in de diepte te liggen bij de rivier. maar of hij open is? De man twijfelt en probeert het telefonisch voor ons te achterhalen. Hij krijgt geen gehoor. We rijden een eindje naar beneden, een erg steile weg. Dit heeft geen zin, want vermoedelijk komen we voor een dichte poort. We zien weinig activiteit beneden in het dal. We zoeken een hostal en belanden in de enige maar goede hostal van het plaatsje. De natte was hangt even later vrolijk te flapperen op het balkon van de hostal. We wandelen daarna nog wat door het aangename stadje en eten 's avonds prima in de hostal.