Zuid Oost Spanje per fiets 2007

9 juni 2007 Coto Ríos

We gaan vandaag wandelen. We teuten eerst nog een klein beetje om, deze dag wordt tenslotte als rustdag gezien. Na een ontbijtje fietsen we zo'n 5 kilometer verder naar het Bezoekerscentrum Torre del Vinagre, waar we informatie vinden over het park. Best de moeite waard om daar even te gaan kijken. Daar tegenover is een weggetje dat we nog 5 kilometer moeten volgen, steil dalen, en weer klimmend komen weer bij een bezoekerscentrum, deze keer alleen informatie over vissen en water, maar ook de moeite van een bezoekje waard. We stallen daar onze fietsen en begeven ons in een stroom mensen, die net uit een bus is gelost. Al snel komen we bij de snelstromend riviertje dat haast heeft om zich bij het water in de Guadalquiver te voegen. We volgende de loop van de rivier naar boven en genieten van prachtige rotsformaties in en om het water. De meute uit de bus laten we al snel achter ons. We hadden dat al ingeschat, want hun schoeisel en kledij waren meer berekend op een zondags uitstapje en de volle picknickmanden werden al snel langs de rivier neergezet, waarna men er naast neer zeeg langs de rand van het water.

Wij dragen stevige wandelschoenen. Normaal gesproken hebben we deze niet bij ons, maar thuis al hebben we na lang wikken en wegen besloten dat we de wandelschoenen deze vakantie mee wilden nemen. Om niet teveel gewicht te mee te nemen op de tocht, hebben we ze toen maar tijdens het fietsen aangedaan en de fietsschoenen met SPD-clicksysteem thuis gelaten. Het was eerst even wennen tijdens het fietsen, veel minder contact met het pedaal, maar een goede wandelschoen is ook wat waard. De wandeltocht is schitterend. We lopen langs steile rotspartijen over houten vlonders, dan weer uitgesleten paadjes langs de kant. Ja, het pad wordt veel gelopen, maar dat is geen wonder. Het is erg mooi. Na een waterkrachtstationnetje te zijn gepasseerd, wordt het pad steiler en moet er aardig geklommen worden. Uiteindelijk komen we bij een waterval, hoog vanuit de bergen. Ons einddoel, een blauw meertje, zal vermoedelijk achter de hoge rotsformatie liggen, die voor ons ligt. Daar tussendoor loopt zo te zien een spleet. Maar ons water is bijna op. Is het nog verantwoord vragen wij ons af, en het is ook al vrij laat. We besluiten terug te gaan en zijn ontzettend blij dat we kunnen tanken bij het waterkrachtstationnetje. Later horen we van mensen, dat het nog een kwartier lopen geweest was naar het blauwe meer - dus een half uur, want uit ervaringen met Spanjaarden weten we dat ze erg optimistisch zijn met tijdsinschattingen. We zijn trots op onszelf dat we zo verstandig geweest zijn. En we krijgen het best zwaar, want het is erg warm op de stukken waarbij we helemaal geen schaduw hebben. We zijn dan ook best moe als we uiteindelijk weer bij de fietsen zijn en de spieren kermen van de ongewone bewegingen, nadat ze gewend zijn om dagelijks te fietsen. Moe maar voldaan komen we weer op de camping aan, heel erg tevreden over deze dag. We hadden deze prachtige wandeling echt niet willen missen.