Zuid Oost Spanje per fiets 2007

7 juni 2007 Hostaleria Rio Zumeta - Hornos

We fietsen direct al gestaag stijgend, langs de Rio Zumeta door een schitterend eenzaam gebied. Ruig, bebost en hoge rotsige bergtoppen om ons heen. Hier zouden dus de moeflons kunnen lopen. De verrekijker ligt nu voor het grijpen mocht ik een stipje zien bewegen ergens hoog op de rotsen. We komen langs Los cuatro caños (de vier pijpen; een drinkwaterbron, die in deze sierra erg bekend) is. We tappen hier onze bidons opnieuw vol; het is heerlijk water. Na ongeveer 20 km gefietst te hebben staat er een volkswagenbusje aan de kant van de weg en zien we de Duitser die we gisteren hebben ontmoet. Hij staat ons op te wachten. Hij waarschuwt, dat ongeveer 10 km verderop de brug is weggeslagen en dat er niemand langs kan. Maar wij misschien wel als we met de fiets door de rivier gaan. Het water staat daar niet hoog. Ja wat moet je dan. Doorgaan natuurlijk. Zo af en toe komt ons iemand tegemoet die ons een half uur eerder gepasseerd was. O.a. 4 motorrijders. Er is zo goed als geen verkeer. Voor ons is het behoorlijk klimmen, soms wel 13 % voordat we bij de plek des onheils zijn. Uiteindelijk zien we een grote container op de weg staan met daaraan vastgeknoopt wit-rode linten, die gespannen zijn naar de bomen aan de kant van de weg. Iets verderop gaapt er een groot diep gat in het asfalt. We zetten onze fiets op de standaard om eens te kijken of en hoe we de hindernis kunnen nemen. De brug ligt zo'n 2 meter lager op de rivierbodem. We besluiten een stukje verderop, waar de bedding iets minder diep is, door het water te waden. We moeten daarvoor de tassen van de fiets halen, want de fiets moest een best eind naar beneden gebracht worden. Dus eerst met de fiets een stukje door het bos naar een plek waar we iets makkelijker naar beneden kunnen, fietsen afladen, Henk zijn fiets naar beneden, mijn fiets ook, tassen - 8 stuks aanreiken en opvangen, de tent en de tas met slaapmatjes - alles naar het midden van de rivier brengen, daar is een eilandje, daarna de hele handel weer aan de overkant naar boven brengen. In een half uur is de klus geklaard en staan we blij aan de overkant. We horen achter ons nog een auto keren.
Verder fietsen en stijgen maar weer. Dat duurt niet langer dan zo'n 700 mtr.! Opnieuw een versperring, opnieuw een brug ingestort! Aan de overkant is men al bezig met het storten van beton voor een fundering voor nieuwe pijlers voor de brug. De rivierbedding is hier minder steil en we gaan eerst weer eens inspecteren naar de juiste doorwaadbare plek. Aan de overkant lag een stuk vlechtijzer, en dat heb ik de rivier in gesleept.

We moesten eerst een stuk door een weiland; daarna konden we zonder de bepakking van de fiets te halen, op het vlechtijzer rijden en de overkant bereiken. Daar had al eerder een bulldozer of i.d. gereden, en we konden een stukje door dat spoor. Maar daarna kwam het probleem. De weg leg ongeveer 1 meter hoger, en dus moest de bepakking weer van de fiets om de boel naar boven te hijsen. De chauffeur van de cementauto, een grote dikke vent, met dikke gespierde armen, stond eens naar ons te kijken, loopt naar de rand van de weg. bukt zich, en zonder iets te vragen pakt hij mijn fiets bij zadel en stuur en hijst hem met bepakking en al naar boven en zet hem op het asfalt. Daarna Henk z'n fiets. We zijn hem zeer dankbaar. We hebben daarna de weg weer voor ons zelf. Alleen de cementwagen komt ons een keertje achterop. Het blijft steeds zo'n 7 à 9 % stijgen. De omgeving is overweldigend, en we klimmen tot de bergkam, waar we afslag naar Pontones zien, ons doel van deze dag. Als we eindelijk, na nu ook een stukje te hebben gedaald, in Pontones komen, blijkt het erg tegen te vallen. Er bleek geen camping te zijn en het dorpje deed doods aan. En we waren aardig aan de lat. Maar er was gelukkig een winkeltje met sportdrank en chocola. Na wat gegeten te hebben besloten we naar Hornos te gaan; daar moest een camping zijn.

Na een aantal kilometers klimmen komen we bij de afslag die we eerder hadden gezien. Een mooie nieuwe weg die in de diepe vallei verdwijnt. We hebben ook de mogelijkheid om rechtdoor te fietsen, dan komen we er ook en blijven op hoogte. We kiezen voor de nieuwe weg. Kilometers lang dalen we de vallei in over een spinternieuwe weg zonder verkeer. Schitterend. Halverwege komen we bij een afslag naar een vervallen dorpje. Er ligt asfalt naar toe, er staan voorsorteerstrepen op de weg en verkeersborden, maar het dorpje is totaal verlaten. Waar we al bang voor waren wordt bewaarheid. We moeten weer klimmen naar het dorpje dat hoog boven op de rotsen ligt. Maar de energiedrank brengt ons steeds dichter bij ons doel en wat lonkt het dorpje daar zo mooi gelegen op de rotsen. Daar moet de camping zijn.

De eerste beste mensen die we buiten zien lopen vragen we naar de camping. Het antwoord is in meerdere gevallen: 14 kilometer verderop. We staan op een kruispunt voor een leuk ogende hostal; La Cruce, met een aanlokkelijk terras. We douchen ons snel, drinken een biertje met olijven. Na een wandeling door het plaatsje, strijken we weer neer op het terras van onze hostal en even later staat er een salade voor onze neus zoals we nog nooit gehad hebben. Groot en heel divers belegd met o.a. allerlei soorten vis. Ook de lomo en pollo met knoflook is erg lekker. Wat een heerlijke avond na de inspanning van deze dag.