Zuid Oost Spanje per fiets 2007

6 juni 2007 Nerpio - Hostaleria Rio Zumeta

Het is een hele klus om de fietsen vanaf de molina weer naar boven te duwen. Een paar plaatselijke zwerfbejaarden staan het allemaal eens vanuit de ooghoeken te bekijken. We doen boodschappen en fietsen daarna door een schitterende kloof zonder verkeer. Na een paar kilometer komen we bij een 'monument', een oude notenboom van zo'n 500 jr. helaas is hij in 2002 gestorven. In Pedro Andrés gaan we naar de bakker. Heerlijk brood, gebakken in een houtgestookte oven. Ook heerlijk zelfgemaakte koekjes laten we niet liggen. Dan krijgen we de door Raul voorspelde klim en die is niet misselijk. Henk roept de stijgingspercentages voor zijn eigen afleiding denk ik, maar als ik 10, 11, 12 hoor, roep ik "Hou op!" Het blijkt tot 14% te gaan op een afstand van 2 km. Daarna zijn de volgende klimmen van 5 à 6% een makkie natuurlijk. We verwonderen ons over de verschillende soorten naaldbomen, het ruige steen landschap, bijna geen verkeer behalve dan 3 grote vrachtauto's die grote klompen steen vervoeren. Verder nog een auto met een aanhanger geladen met geiten. Een verlaten landschap met verlaten huizen.

Ik speur naar moeflons. Ze zouden hier kunnen zitten, en ik moet mijn fietstas helemaal uitpakken om de verrekijker te pakken die op de bodem ligt. Later lees ik dat ik een etappe te vroeg ben gaan speuren.

We komen bij onze Hospederia Rio Zumeta, die we een avond tevoren hebben besproken. Raul heeft ons dat aangeraden, zodat men met gasten rekening houdt en er boodschappen in huis zijn. We zijn er al om 3 uur. Het is erg dreigend in de lucht en wanneer we de fietsen onder de overkapping van het terras schuiven vallen er een paar druppels. Daar blijft het bij. Een Duitserop de fiets zonder verpakking ziet onze fietsen en daarna ons en komt bij ons zitten voor een praatje. Hij trekt rond in een kleine camper en heeft 1 1/2 week niemand gesproken. Vanuit de camper maakt hij fietstochten. De hostel ligt in een schitterende omgeving. Naast de hostal loopt een riviertje, waarvan water wordt afgetapt naar dewasbakken, waarin ik even later de fietskleren uit was. Wanneer we even later weer onder de overkapping zitten, zien we ineens een vrij groot uitgevallen vos. De vos gaat dicht bij de katten zitten, die net een bakje met eten hebben gekregen. De poezen gunnen hem hooguit een klein blikje waardig, maar eten daarna rustig verder. Pas als de laatste poes klaar is mag Zorro (vos in het Spaans). De waardin vertelt later dat deze vos als klein vosje in de winter bij hen binnen geweest is en elke dag even terug komt. Even later zien we nog iets vreemds. Het lijkt een erg magere hond, maar heeft de kop van een vos. Het dier is heel erg schuw en rent steeds weer weg. Als ik nog even bij mijn wasje kijk, staat hij er weer en is nieuwsgierig als ik tegen hem praat. Maar de afstand blijft zeker 50 mtr.

(Weer thuis ben ik toch erg nieuwsgierig wat voor beest of het geweest is. Een vos? Een hond? Een kruising? Een van de gidsen uit het Park de Hoge Veluwe heeft een vriend in Spanje die boswachter is en de foto die ik heb gemaakt wordt opgestuurd. Het blijkt toch een vos te zijn maar zo vermagerd en in zo'n slechte conditie, dat hij veel haar verloren heeft en doordoor ook geen pluimstaart.

Het eten is prima. Voor mij gambas vooraf met asperges en Henk een ensalada. Henk vindt dat als je in de wildernis aan een rivier overnacht, dat je dan zeker trutcha (forel) moet eten. Ik neem vlees en Henk krijgt zijn vis. Hij ziet er een beetje wazig uit op zijn bord en ik was er niet op verdacht, maar bij de eerste hap van de vis, begon hij er een beetje op te lijken. De vis bleek namelijk uit het zuur te komen en was koud. Ik weet het niet zeker meer maar vermoed dat we daarna met een soberano zijn geëindigd.