Zuid Oost Spanje per fiets 2007

5 juni 2007 Bullas - Nerpio

Er is iets meer leven in het dorp wanneer we brood halen. We eten daarna in het Parkje en zoeken daarna de via verde weer op richting Caravaca. Daar eindigt de via verde en we vervolgen onze weg over zeer rustige landelijke weggetjes. Eerst rijden we nog door fruitboomgaarden, maar dan wordt het toch zo langzamerhand vervangen door naaldbomen. De bergen komen in zicht terwijl we nog steeds niet meer stijgen dan 1 á 2 %. In Caravaca de la Cruz blijven we niet hangen en het hoog gelegen Castillo heeft ook geen aantrekkingskracht op ons. We gaan steeds iets klimmend, niet steil, verder en mogen soms zelfs een stukje dalen door het weidse landschap. toch zitten we inmiddels ongemerkt in de bergen. Het landschap is inmiddels ruig en kaal. Wat een contrasten op één dag! Een klim van 7% wordt ook op ons gemak afgewerkt. Tijd voor een boterham met zicht op het stuwmeer waar we zopas nog bijlangs gefietst zijn.

Zo peddelen we genietend naar het dorpje Nerpio, dat omringd is door notenbomen. Een juweel van een dorpje; zo onbedorven authentiek. Een dorpje waar je een poosje zou willen blijven. We fantaseren er een camping te beginnen.

We verblijven in een verbouwde watermolen El Molino bij Antonio. Om er te komen moet je steil met de fiets naar beneden. Dus beter even vragen of en waar je kunt slapen. In de bar kun je door de glazen vloer het mechanisme van de watermolen zien. Antonio gaat morgen op vakantie, maar vindt het geen probleem om ook nog voor ons te koken. We eten heerlijk. We praten even over Raul, waarvan we het adres hebben gekregen. Hij kent Raul nog wel en vertelt dat er zo af en toe wel eens Hollandse fietsers komen logeren. Op het terrein staat een erg oude notenboom van 200 jaar. We slapen er voortreffelijk. Rustig, stromend water van de rivier en de watermolen is ons slaaplied.

.