2008 Madrid - Portugal - Douro-Duero - Madrid

Zondag 27 juli Madrid-Beekbergen 2 km

We hebben alle tijd en ik heb een goed idee. We gaan even het traject naar het vliegveld zonder fiets met de metro verkennen tot de overstap. De vraag is: zijn er grote liften waar de fiets in past en werken ze. In Ministerios het overstappunt, kunnen we er eerst niet achter komen hoe we daar met de fiets verder kunnen reizen. Er staat nergens een verwijzing voor een rolstoel naar Aeroporto. Maar door nog eens het hele traject te lopen en door ons te verbeelden dat we een rolstoel zijn, komen we er ineens achter dat er toch een paar grote liften zijn. We reizen terug naar Charmatin en ontbijten in de grote stationshal waar een aantal koffie/broodjeszaken zijn en kopen nog wat proviand voor onderweg. Stef heeft pech, want de winkel waar we gisteren een leuk t-shirt hebben gezien is nog gesloten. We halen onze fietsen, hangen de bagage er aan en de metroreis gaat perfect; de overstappen kloppen, het gaat haast te perfect. Bij het uitstappen op metrostation Barajas worden we vriendelijk verwezen naar de lift welke bij de luchthaven uit komt. Bij de uitgang naar de parkeergarages gaat Henk op zoek naar de fietsdozen en komt er even later weer mee terug. We rijden naar de incheckbalie en pakken de fietsen in de dozen en de fietstassen in de 'turketassen'. We betalen bij de KLM-balie voor de terugreis van de fietsen en moeten daarna wachten op het inchecken, want er moet eerst een ander KLM-vliegtuig vertrekken. Als het dan zo ver is, blijkt dat de fietsen niet over de lopende band te kunnen. De stewardess slaat aan het bellen, maar er is niemand te bereiken. We moeten maar even gaan koffiedrinken en zij past wel op de spullen. Als we ons na een uurtje melden, gaat ze met ons op stap. We hebben de fietsen op een kar gezet en zijn dus nogal breed. We moeten liften in, soms op zoek naar een grotere lift omdat de fietsen er niet inpassen, gaan van de ene naar de andere etage, de grondstewardess wordt van het kastje naar de muur gestuurd lijkt het wel, maar zo laat zich niet kisten. Henk wordt steeds handiger in de liften, mensen moeten voor ons aan de kant, want de stewardes maakt zich breed voor ons en een uniform heeft toch enige autoriteit. We lopen en lopen en gaan van etage naar etage. Eindelijk komen we uit bij de beveiliging, daar wordt onze begeleidster ook tegengehouden, maar ze bekt zich er bij langs met ons in het kielzog. Dat staan we weer bij een sluis bij gewichtig kijkende binnendouaniers. Weer past de fiets niet en we worden gesommeerd de fietsen uit de dozen te halen. Maar eerst moet Henk zelf zijn schoenen uit, de riem af en zakken leeg. De douanier is groot en steekt Henk toch een helpende hand toe doorde fiets er van bovenaf uit te tillen. Daarna moeten de wielen er uit. De grondstewardess vindt het erg vervelend, maar zij kan er ook niks aan doen. Ze helpt waar ze helpen kan. Daarna komen er 2 buitendouaniers aan, ze werpen een blik in mijn fietsdoos en deze mag zonder dat hij hoeft worden uitgepakt, worden dichtgeplakt.

Je moet er niet aan denken wat er gebeurd zou zijn als we niet veel te vroeg waren geweest. Dan had de stewardess geen tijd gehad om ons te helpen.
We vrezen, dat de fietsen niet meer met het vliegtuig mee zijn gekomen, omdat we ze op een heel ander gedeelte hebben afgegeven. Op Schiphol aangekomen is het even wachten, maar ja hoor, daar worden de fietsen keurig aangeleverd en de dozen zien er aardig onbeschadigd uit.

We worden gehaald door Albert onze vriend, en netjes thuis afgeleverd. En volgend jaar?

(Ik word in 2009 60 jaar en ik mag kiezen waar we gaan fietsen. Er zijn al wat ideetjes ontstaan, maar die zijn veranderd nadat ik bij het schaatsen mijn schouder heb gebroken. Het is niet helemaal zeker of ik in mei al weer kracht genoeg zal hebben in mijn schouder om in de bergen te gaan fietsen. Het wordt Thailand, ook niet verkeerd en gefietst gaat er vast ook nog worden. Maar doelen zijn nog niet gesteld).