Van Madrid naar huis per fiets 2006

Vrijdag 2 juni 2007 Oleron - Dax 100 km

Mijn streven is, nu we in Frankrijk zijn aangekomen, mijn verhaal iets minder uitgebreid te houden. Spanje was ons hoofddoel, nu zijn we op de fiets op weg naar huis. Natuurlijk gaan we genieten, maar niet meer bij elke kerk, dorpje of uitzichtspunt stil staan. Er moeten nu kilometers gedraaid worden willen we binnen 7 weken thuis zijn. Dat we genoten hebben zal uit het verslag blijken. Lees verder over onze indrukken en belevenissen op onze doorreis door Frankrijk.

Ik kijk mezelf eens beter aan als ik 's morgensvroeg voor de spiegel in het toiletgebouw sta. Eén oog kijkt bloeddoorlopen terug. Ik schrik er wel een beetje van maar pijn doet het niet. Het zal wel weer verdwijnen. Gauw de zonnebril op. Even later fietsen we door een groen lichtgolvend landschap gestoffeerd koeien, groepjes bomen en grauwe boerendorpjes. Het ruikt naar gras, hooi en kruiden. Erg opschieten doet het niet; weer die sterke wind en ik ben nog moe in de knieën van gisteren. Een gedeelte van deze tocht hebben we al eens gefietst, een deel in tegenovergestelde richting en een gedeelte wat we in dezelfde richting gefietst hebben. Ja dat krijg je op den duur. Maar we vinden het wel leuk, die herkenningpunten. Zo komen we ook weer in Sorde l'Abbaye waar de grote Romaanse kerk, behorend bij een kloostercomplex, nu wel open is. Na Peyrehorade volgen er nog wat klimmetjes voor Dax in zicht komt. In Dax is het nogal zoeken naar de camping, maar een aardige hardlopende mevrouw wijst ons meerennend de weg. Op de camping treffen we Santiagogangers. Ze bieden ons gelijk een kop thee aan en dan komen de verhalen. Zij fietsen gesponsord voor een goed doel;KIKA. Zij is ernstig ziek geweest en nu zoveel aangesterkt om heel bewust deze tocht te maken. Daarvoor heeft ze ook nog eens een aangepaste fiets, voor de kracht die ze voor het fietsen nodig heeft, kan ze alleen haar benen gebruiken. Ik heb er diep respect voor; wat moedig. Hij heeft morgen een afspraak bij de fietsenmaker en Henk besluit toch ook maar even mijn zijn gescheurde velgen de fietsenmaker, die we ooit al eens bezocht hebben vanwege een verloren boutje aan de voordrager, te bezoeken.
's Avonds vertel ik over het Nationale Park de Hoge Veluwe, waar ik publieksmedewerker ben. Ik ben zo verknocht aan het park, ken de geschiedenis en de kenmerken van de verscheidenheid van gebieden die daar te vinden zijn. De 2 stuwwallen die daar liggen. Het is er zo mooi. En dan het wild, vrij rondstappend, maar toch zo af en toe lukt het om grof wild te ontmoeten. Henk waarschuwt, dat als ik eenmaal begin, niet ophoud. De mensen hebben het trekvogelpad al eens gelopen en nu kan ik een stukje historie kwijt over het ontstaan van de rechte lanen, zo contrasterend met het kale Otterlose zand. De stuifduinen en het gebied rond jachthuis Hubertus. Ben helemaal in mijn element. Degene die dit leest en er nog nooit is geweest, zou dit toch eens moeten overwegen. www.hogeveluwe.nl