Van Madrid naar huis per fiets 2006

Zondag 21 mei Alba - Avila 85 km

Tijdens ons zondagse ontbijt - muesli - zien we een zwarte ooievaar langs vliegen met een kikker in zijn snavel. Gisteravond zag ik trouwens ook nog een wielewaal (Henk niet) en hoorde ik een uil.

Het eerste gedeelte van de tocht gaat over een rechte licht golvende weg. We hebben het voor de wind. Het landschap is kaal; bouwland en geen bomen. Wel veel bermbloemen. In de doodse plaatsjes waar we doorheen fietsen zoeken we zonder succes naar een bakker.
Het landschap gaat over in een morenengebied; de wind hebben we inmiddels niet meer in de rug. We klimmen en dalen tussen grote brokken steen door; schitterend. Later is het landschap gestoffeerd met wat koeien van allerlei soorten en tinten. Ineens staat er zomaar een kerk in het stenige landschap zonder dat er maar iets van bewoning in de buurt is. We zijn veel gestegen deze dag; naar zo'n 1400 mtr. Maar de laatste 12 km dalen we aan een stuk tot aan Avila. Onze verwachting was buiten Avila een camping te vinden, maar deze schijnt reeds jaren opgeslokt te zijn door de nieuwbouwwijken aan de buitenkant van de stad. We keren terug, klimmen de hoog gelegen ommuurde stad in en vinden een eenvoudige hostal: Don Diego gelegen tegenover de Parador. Vanuit onze kamer kunnen we er naar binnen kijken. Kijken kost niks en ons hostalletje mag dan iets minder luxe zijn, de kamer is prima. Na ons opgefrist te hebben en het wasje is gedaan - de mevrouw van de hostal hangt de was voor ons op de binnenplaats - gaan we flaneren. De kathedraal is tot mijn grote spijt gesloten en na wat door het stadje een toeristische route te hebben gelopen, vinden we het wel best. We vinden een leuk restaurant waar we heerlijk eten en genieten van het zondagse Spaanse gebeuren; families die samen wat drinken, eten en vooral luid praten en vrolijk zijn. We wandelen daarna nog even langs de stadswallen, die erg mooi verlicht zijn. Een mooie stad Avila, zou meer aandacht van ons moeten krijgen; toch gaan we morgen verder. De was ligt netjes opgevouwen op ons bed als we op de kamer komen.

Jan mocht het fietsen van mij zijn ontstaan omdat het zo'n 10 jaar geleden zo voelde, dat ik het doen moest, nu ga ik elke keer op stap, omdat ik het wil. En je hebt inmiddels uit mijn verhaal wel kunnen halen, wat mij daartoe drijft. Even heel van dichtbij een onderdeeltje te zijn van die overweldigende natuur, alles wat daarin beweegt, dieren en mensen, dat heel bewust mee te maken. En dat lukt vooral als je zelf een bepaalde afhankelijkheid hebt, er iets voor moet doen, alles ervaart met al je zintuigen. En daarbij jezelf ook nog eens op een heel andere manier 'tegenkomt'.