Van Madrid naar huis per fiets 2006

Zaterdag 20 mei Guijllo de Avila - Alba de Tormes 50,5 km

Met frisse moed zijn we aan deze zonnige dag begonnen. Fris omdat het koud is, 3 graden en moed is nodig om zo te proberen het onrustige gevoel, hoe dit dal, met direct al een klim van zeker 10 %, weer uit te komen, daarmee te onderdrukken.
We gaan naar het restaurant om brood en af te rekenen. Er is niemand en de deur is open, zodat we binnen gaan zitten wachten. Het is schitterend helder weer, maar koud. We eten elk een halve koek. Meer hebben we niet. Eindelijk komt er een slaperige kok vanuit een kelder en even later een meisje voor de bar. Brood is er niet en de campingbaas komt pas om 10.00 uur. We hadden ons gisteren niet moeten laten wegwimpelen, toen we direct wilden afrekenen. Zijn aanname, ze gaan vast niet zo vroeg weg, en onze aanname, de campingbaas hoort toch zeker om 9.00 uur aanwezig te zijn, strookten niet.
Het meisje maakt voor ons een tostada en daarna nog maar een met lekkere sterke koffie. Ze probeert de campingbaas te bereiken, maar dat lukt niet. Uiteindelijk geven we in overleg met de kok en haar geld voor de overnachting en de belofte dat de campingkaart nagestuurd wordt. Daarop wachten we nog steeds.

De gemene klim naar de N 630 is zo gemeen zoals we al dachten. Toch valt het me op hoe mooi het hier is. Een leuk klein weggetje met grote kuilen, een grijs oud dorpje zonder bakker, alleen kerk en bar die nog gesloten is, en dat omringd door groene sterk glooiende weilanden met allerlei kleuren koeien.

De N 630 is op zaterdag niet druk en de vrachtwagens die er wel zijn gaan met een grote boog om ons heen. We hoeven maar 2 km deze weg te volgen en kunnen dan weer afslaan naar het meer; dalen dus. We rijden daarna over een zeer rustige boer'nweg door het glooiende landschap met rechts het meer ietsjes beneden ons en weiland, stenige ruigte of steeneiken op de hellingen aan de linkerkant naast ons. We passeren een klein dorpje, Salvatierra, ooit een ommuurd dorp geweest, hier en daar zie je nog restanten; veel leegstaande huizen en geen winkel. Wel een gemeentehuis én een speeltuintje, wat heel contrasterend afsteekt tegen de grauwe bouwvallen. En toch heeft het dorpje iets geborgens; het is vergeten en de mensen vinden het wel goed zo. Als ze verder maar met rust gelaten worden. Zo voelt het daar, fantaseer ik. Dus verder maar weer.
We blijven het meer nog volgen; zien een paar vissers en veel gieren.

In het plaatsje Mentejo (bakker gesloten) wordt ons door een vriendelijke jonge kerel (poeh, die zeg er goed uit zeg; Henk had niks bijzonders gezien) de Camino de Tierra (zandweg) gewezen die we kunnen volgen om niet weer de N 630 op te hoeven. Het is prima te doen en door logisch denken bij T en Y-kruisingen, kiezen we steeds de goede weg. Aan het eind van dit ongeveer 5 km lange pad, komen we bij de stuw, waar we nog even blijven staan om te genieten van het prachtige zicht op het meer.

Daarna linksaf en al snel weer rechts richting Pie ..... alweer een erg mooi pittoresk weggetje met bijzondere bomen. Het lijkt wel of hier iets geweest is van een landgoed of zo. We komen in Sta Theresa, drinken koffie met daarbij een tortilla en fietsen daarna door een vrij vlak boerenland, over een weggetje vol met kuilen, voor de wind, en dat voelt erg prettig na al dat klimmen van de laatste dagen. Het doet een (heel klein) beetje denken aan midden Limburg, populieren, een stroompje, lieflijk. Sproei-installaties reiken ook vaak tot aan en over de weg waar wij fietsen. Het is soms een hele toer om een douche te ontwijken.

We spurten door naar Alba, waar we nog net voor 14.00 uur een Supermercado halen. Vanavond wil ik zelf koken en vind het heerlijk om langs de schappen te struinen om te kijken wat ik nu weer eens in mijn eenpansmaaltijd zal stoppen. Natuurlijk zoveel mogelijk verse producten.

Op de camping treffen we 2 jongelui op de fiets; Nieuw Zeelanders. We maken even een praatje en gaan samen iets drinken. Hij blijkt beroepswielrenner te zijn en nu houdt hij samen met zijn vriendin een fietsvakantie in Europa. We geven hen wat goede tips zoals de kleine weggetjes, want ze hadden aardig wat angsten uitgestaan als nietige poppetjes naast de grote banden van vrachtwagens. Ik geef hen kaarten, die wij niet meer nodig hebben en een kaart met campings in Spanje. En dan heb je weer een paar mensen blij gemaakt.

's Na onze installatie, douchen en iets eten (vis in een soort mosterdsaus)uit de aangevulde voorraad, (dat is toch altijd zo leuk; je voelt je zo rijk met een klein zakje met boodschappen, zo bewust gekocht, omdat het in de fietstas moet en je dus maar beperkt in kunt kopen) gaan we lopend vanaf de camping naar Alba de Tormes.

Alba is een deels ommuurde stad met een heilige geschiedenis. Het is dan ook een soort bedevaartsoord. Teresa de Avila ligt hier opgebaard in een klooster als een etalagepop in haar sterfbed. Verder liggen in deze stad ergens nog wat lichaamsdelen zoals een vinger en stukje voet van Teresa's tijdgenoot Juan de la Cruz, het lijk is verdeeld tussen Avila en Alba. Hoe de geschiedenis precies in elkaar zit weet ik niet precies meer en het interesseert mij te weinig om dat nu nog weer opnieuw na te zoeken (foei). Beiden waren ze in ieder geval hervormers van de Roomskatholieke kerk, en beiden zijn heilig verklaard.

We stuiten eerst op de Basílica, een niet afgebouwde kathedraal, met daarvoor een beeld van Teresa. Het middenstuk ontbreekt en we kijken door de spijlen van een hek even naar binnen. Mooi, maar we gaan daarna op zoek naar de Iglesia de San Juan. Deze kerk is uit de 12e eeuw en heeft veel romaanse mudéjar stijl. In de hoofdapsis van dekerk staat een prachtige mooie beeldengroep uit hout gesneden. De 12 apostelen zittend op stoelen, aan weerskanten van Jezus. Achteraf lees ik dat je het niet had mogen fotograferen. Daarom zal de foto wel niet scherp zijn, maar toch te mooi om niet te laten zien. De kerk is zeker de moeite waard; mooie nisjes en prachtige beelden. Weer buiten hebben we een leuk gesprek met een aardige jongeman, met erg vriendelijke uitstraling. Hij moppert op de burgemeester, geen oog voor cultuur en geen vooruitziende blik om het stadje wat aantrekkelijker te maken voor toeristen. Hij brengt ons ondertussen naar het klooster waar Teresa ligt en loodst ons naar binnen alsof hij goed wil maken, wat de burgemeester volgens hem heeft nagelaten. Leuke knul.

Mijn leven is tot nu toe niet echt een sleur geweest. In mijn ogen dan. Er was altijd wel weer iets dat mij bezig hield. Kon niet goed leven met vaste patronen, al ben je daaraan wel gebonden als je in onze samenleving wilt functioneren. Toch wijk ik niet zoveel af, was te overzien voor anderen en het is in mijn levensloop hier en daar ook wel bijgesteld. Voor mijn vijftigste had ik het gevoel dat ik dingen moest doen. Er zat soms iets dwingends achter. Toch ook wel presteren en laten zien wat je kunt. Na mijn vijftigste is die instelling bewust veranderd. Ik hoefde niks te bewijzen of zo, ik zou voortaan alleen dingen doen, die ik zelf wilde. Het bewuste besluit daartoe heeft wel wat veranderd in mijn denken. Als ik nu keuzes maak, doe ik dat omdat ik het bewust wil. Het heeft niks meer te maken omdat het van me verwacht wordt, maar omdat ik het zo besloten heb om te doen, wat de omgeving er ook van denkt.
Onderbouwing: volgende hoofdstuk.