Van Madrid naar huis per fiets 2006

Dinsdag 16 mei Cuacos-Navaconcejo 53 km

Eerst even 'school' afraffelen Jan. Het komt er hier op neer: ik was gewoon veel liever buiten. En ik zat ook veel liever wat te dromen. Behalve onder geschiedenis, aardrijkskunde en wiskunde. O en natuurkunde en gym waren ook mijn favoriete vakken. Maar de rest.. Na schooltijd hoorde je te studeren. Stampvakken vond ik een ramp maar nadenkvakken lagen me wel. Maar veel liever was ik met volleybal bezig. Zelf trainen, een groep jongeren trainen, met de 'mannen' mee trainen, omdat ze anders niet genoeg hadden voor een partijtje. Van 6 tot 11 onder de pannen, dan nog wedstrijden en de overige dagen in de buurt op straat badmintonnen of volleybal dus. Later toen we verhuisden naar de provincie Groningen samen met mijn buurman een club opgericht, waar ik ook weer dag in dag uit mee bezig was, inmiddels ook als scheidsrechter. Aardig in beweging he? Is dat voor jou te plaatsen in mijn huidige 'bewegingsdrang?'

Gelaten beginnen we aan de klim, waar we de vorige dag al een stukje van geproefd hebben. Er tegenop zien is meestal het ergste, want het valt mee nu we weer uitgerust zijn. De klim van zo'n 20 km tussen de 4 en 8% stijging, meestal rond 7%, valt te doen. Het stuk tussen het Monasterio de Yuste en Garganta la Olla, aardig plaatsje, zit vol diepe kuilen. Maar omdat we zo moeten stijgen, zien we ze ruim op tijd. De omgeving is trouwens fantastisch. Na Garganta la Olla hebben we de hele tijd zicht op de besneeuwde toppen van de Sierra de Gredos. We blijven stijgen en het dorpje komt steeds dieper te liggen. De klim duurt wel erg lang. Even lijkt het er op dat we er zijn, maar vooral voor Henk is het even slikken. Hij zit niet meer in mijn wiel, denkt op dat moment dat hij dood gaat, moet wel doorgaan, want er zijn wegwerkers bezig en die moedigen hem aan. Hij kan wel raden wat er gezegd wordt, daarvoor hoefde hij niet op Spaanse cursus. Hij krijgt zelfs nog een setje in de rug. Net echt. Ik hoor van afstand het geschreeuw en kan van het lachen bijna niet meer fietsen. Ik troost Henk later: "Ze dachten vast dat jij even hebt moeten plassen en daarom een eindje achter lag. En met doodgaan kun je beter nog even wachten. Morgen hebben we weer zo'n traject voor de boeg".

De afdaling verloopt een stuk vlotter, al hebben we zere handen van het vijftien kilometer lang knijpen in de remmen. Onderweg zien we veel kersenbomen. De laatste 6 kilometer gaat langs de N110, niet druk met een brede vluchtstrook. De camping in Navaconcejo ligt aan de rivier, heeft veel vaste standplaatsen, maar er is geen mens. Nadat de tent staat, gaan we naar het dorp inkopen doen. We hebben op de camping vaste barbecues gezien en we kopen een zak houtskool en vlees. Tijdens het eten hebben we mooi zicht op de bergen waar we morgen over moeten. Ik speur naar een tussendoorgang. Het ziet er niet veelbelovend uit; compact granieten massief.
's Avonds komt een geitenhoeder nog even een praatje maken. Hij heeft nog één tand en we verstaan er niks van wat hij zegt. Later zie ik de wielewaal boven de rivier vliegen. Schitterende vogel met zijn gele kleuren. Henk wil hem ook zien. Geduld Henk, geduld.