Van Madrid naar huis per fiets 2006

Zondag 14 mei 2006 Deleitosa - Camping Park Monfraguë 72 km

Bij de overnachting hoorde een ontbijt. Het bestond uit donut's, koekjes en cakejes. Later op de dag hebben we onze (nood)voorraad muesli aan moeten spreken, onderweg was verder niks te krijgen.
Geen zware tocht vandaag. Eerst nog wat heuvelig door landerijen met alweer veel steeneiken. Stenen stapelmuurtjes om de landerijen en het landschap wordt steeds steniger, opgevuld met bloemen. We fietsen langs een paar dorpjes zoals Jaraicejo, meer kerk dan dorp en later Torrejón el Rubio. En dan staat er zomaar in het landschap een pas gerestaureerde serene Ermita de la Ntra Sra de los Hitos. Een plaatje (al komt dat niet duidelijk uit op de foto).

We komen op de EX 386 zo'n nieuwe 'gelikte'weg volgens Raul. Daarna de EX 385, minstens zo gelikt, nog nieuwer dus, maar zonder verkeer. We vinden het op dit moment niet verkeerd. Het gaat fluente. Daarna de EX 208 richting de Poort van de Taag en deze weg is druk op zondag. We krijgen voordat we bij de Poort zijn al een gierenshow op zo'n 5 meter boven ons. Bij de poort is het druk maar het is geen wonder. Het is een fantastisch gezicht, de hoge rotsen met daarop en daarboven de monniksgieren.

We besluiten nog zo'n 14 kilometer door te fietsen naar de camping waar we twee jaar geleden ook geweest zijn en wat ons goed heeft voldaan. We mogen weer op het veldje staan naast de camping, een ruig terrein onder steeneiken, waar de blauwe eksters doorheen schieten. Het is een gestoei en gekrijs en enig om naar te kijken. Ze zitten bijna geen moment stil maar toch is het mij gelukt ze te fotograferen.

Om nog even het beeld aan te scherpen: ik was 12 jaar en deed mee aan een korte baanwedstrijd: schaatsen. Het meisje waar ik tegen moest rijden, Sietske van de krantenboer, viel en ik stopte. We begonnen weer overnieuw. Dat herhaalde zich een paar keer, totdat de mensen zeiden dat ik door moest rijden en ik de rit won. De finale verloor ik in twee ritten, maar was blij met de 2e plaats; fl. 7.50, maar eerlijk verdiend. En vond het terecht dat de beste won. Dat is later altijd zo gebleven in mijn sportieve loopbaan. Volleybal? Ik was fanatiek, maar sportief. De beste had altijd gewonnen. Niks aan te doen als wij dat niet waren, we hadden toch ons best gedaan? Als ik hier zo overna denk, dat gevoel heb ik nog altijd. Ik ben enthousiast, vastbijtend en niet direct opgevend. als het dan niet lukt, heb ik er meestal wel vrede mee, omdat ik mijn best heb gedaan. Grappig, om dit zo op te schrijven. Waar zal ik uitkomen Jan? Je hebt wat teweeg gebracht.