Van Madrid naar huis per fiets 2006

Zaterdag 13 mei 2006 Guadalupe - Deleitosa 67 km

Jan, even vooraf. Op de lagere school viel het al op; ik kon heel hard lopen. Met slagbal werd ik dan ook altijd als eerste gekozen. Dat was al rond mijn 10e jaar. En dat voelde goed natuurlijk. Op mijn 11e verhuisde ik en ging naar een andere school. En daar herhaalde het zich. De meester ontdekte de eerste gymnastiekles al, die plaats vond op het voetbalveld, dat ik ver vooruit liep. Zelf had ik het niet zo in de gaten; was verwonderd dat de anderen niet meeliepen, bij mij ging het vanzelf. Daarna wilde de meester mij altijd met iedereen laten meten en hij was meer voldaan dan ik geloof ik, dat ik het hardste kon lopen van de hele school, ook harder dan Piet van de groenteboer. Steeds wilde Piet opnieuw lopen, want zijn reputatie was aan diggelen, maar elke keer won ik weer. Zou het toen begonnen zijn? Maar wát is er dan begonnen. Niet dat ik met alle geweld de beste wilde zijn, dat was het niet. Ik nam nooit zelf het initiatief om wedstrijdjes te houden. Wel vond ik het leuk om te sporten en dan vooral loopsporten. Dus daar begint het ergens. Willen bewegen omdat ik het leuk vind. Later verder want ik heb nog een voorbeeld. Eerst even een eindje fietsen.

Geel is de hoofdkleur vandaag van de bermen waar we doorheen fietsen. In het begin een paar aardige klimmetjes om Guadalupe weer uit te komen naar de Puerto de Berzocana van waar we een prachtig zicht hebben op de bergen van de Sierra de Guadalupe. het landschap is gestoffeerd met steen- en kurkeiken. Grote groepen gieren cirkelen in de lucht, een machtig gezicht, waarvoor we regelmatig even van de fiets afstappen om te kijken. Ons eindpunt van vandaag zou Cabañas del Castillo moeten zijn, maar weinig kans dat er nog plaats is, na onze poging van gisteren een slaapplaats te reserveren. Hooguit een annulering. De laatste kilometers naar Cabañas moeten op het kleinste verzet; Cabañas ligt hoog tegen grijze puntige rotsen aangeplakt. Zwaar hijgend komen we boven. Daar staat een mannetje, die ons in het Duits aanspreekt. Hij blijkt vroeger Duitse gastarbeider geweest te zijn en is al 85 jaar vertelt hij trots. Hij wil ons zo graag helpen toch een plekje te vinden. Ik ga maar eens tegen een muurtje zitten en wacht rustig af of het Henk lukt een slaapplek te vinden. Zelf de Perro (hond) is aardig. een groot bruin dier, en vlijt zich vriendelijk kijkend naast mij neer. Men wil nog voor ons bellen of in een plaats terug nog plek is, maar terug fietsen zien wij niet zitten; we besluiten verder te fietsen en maar zien waar het schip strandt. het landschap is prachtig. Eerst dalen we naar een prachtige rivierbedding en moeten er daarna natuurlijk weer uitklimmen. We komen in Deleitosa, een stil dorp. Uit de bar op het eerste plein komt een jongen en Henk vraagt om onderdak. Hij heeft wel een verhaal, maar er is niks van te begrijpen. We fietsen door naar het volgende plein, dat verlaten is op mijnheer pastoor na, die door de hitte naar zijn auto snelt. Wij schieten op hem toe (en vergeten even naar de schandpaal te kijken, die daar moet staan) en de vriendelijke man hoort ons aan en wenkt dan om hem te volgen. Hij scheurt in zijn auto rode Renaultje weg en wij trappen er achteraan, vrezend dat we hem zo kwijt zijn. Boven, aan het eind van de weg zien wij hem staan, terwijl hij aanbelt en roept bij het laatste huis van de straat; een discotheek. Eindelijk lukt het. Er wordt druk gepraat met de vrouw op het balkon en de pastoor wenkt ons hem weer te volgen. We gaan het dorp uit, het is een behoorlijke klim en de auto is al weer verdwenen. Heel in de verte zien wij hem staan, boven op een heuvel. Ik mopper: "Volgens mij laat hij ons rechtstreeks de hemel in fietsen". Op apegapen komen we boven en zien waar hij halt gehouden heeft. Bij een casa rural, een mooi nieuw huis met aangebouwde slaapvertrekken. Hij brengt ons helemaal tot de deur, doet het woord voor ons en legt ons daarna ook nog uit waar we 's avonds kunnen eten. Even later hebben we een prima kamer met heerlijke badkamer, een woonkamer waar we gebruik van mogen maken en een terras in de schaduw. Zo komt alles toch weer goed. Helemaal wanneer we vanaf het terras 5 gieren kunnen volgen met de verrekijker, die een show voor ons weggeven. Daarna een stelletje raven, die dezelfde taal spreken als de raven uit het Park De Hoge Veluwe. Vervolgens 2 ooievaars, daarna iets groots, als een ooievaar maar dan helemaal wit en ja hoor, daar zijn ze weer, de blauwe eksters met hun kabaal en drukdoenerij. 's Avonds dalen we weer af naar het plaatsje, naar het restaurant. In de bar zijn sfeerlampjes, maar als we later naar het restauramt worden gewenkt, gaat het grote licht aan + de TV. De ober is erg gedienstig. Waarschijnlijk omdat ik zit te schrijven en hij vermoedt dat ik met een beoordeling bezig ben. Nou van mij krijgt hij een 8, de rest een 7. Van het terugfietsen tegen de berg op hebben we niet zoveel last. Een soberano als besluit geeft de nodige brandstof.