Van Madrid naar huis per fiets 2006

11 mei 2006 Carrascalejo - Guadalupe 60,5 km

We beginnen direct aan een rustige klim van 7 km door een mooi landschap en over een rustige weg. Op de col gaan we even kijken bij een bijzonder beeld, waar we ook nog een bezoeker ontdekten, aan de kant van de weg. Een maal per jaar is hier een bedevaartstocht naar toe vanuit de dorpen aan beide zijden van de col. Tussen de dorpen Carrascalejo en Navatrasierra bestaat nog al wat rivaliteit. Dus na het jaarlijkse voetbaltoernooi is het nodig even boven op deze col te verbroederen en tot bezinning te komen; het was maar een spelleltje. Op de col staan al weer prachtige bloemen, o. a. de cistus. Daarna mogen we een heel stuk dalen maar voor ons zien we de bergen, met daar tegenaan geplakt serpentines tussen het groen van de bomen; de weg waarover wij straks zullen moeten klimmen.

Het is een klim van 12 km met een stijgingspercentage van 6 à 7%. We rijden door eiken- en dennenbossen van de Sierras de Guadalupe, waar de herten, reeën en zwijnen zich schuilhouden.

Op de top, daar waar je de EX 118 op gaat richting Guadalupe staat de Ermita del Humilladero. Het is even klimmen er naar toe, maar zeer de moeite waard. Daarna dalen we naar Guadalupe. De camping staat aangegeven en dat betekent dat we Guadalupe voorbij moeten. Na 3 km. is er een afslag richting camping en komen we terecht op een camping met hoge populieren die in dit jaargetijde in bloei staan. Zo af en toe lijkt het dus alsof het sneeuwt, wanneer de witte pluizen door de wind over de camping worden geblazen. Het is een leuke camping met vriendelijke ontvangst.

Nadat we de tent hebben opgezet rijden we naar Guadalupe, wat 3 km klimmen betekent. We hadden ons beter niet kunnen douchen want het zweet gutst al weer van ons lichaam. We hebben een prachtig uitzicht op de stad en het klooster. We parkeren de fiets tegen een muurtje van de Kathedraal en kunnen nog net met een rondleiding mee door het Monasterio de Nuestra Señora de Guadalupe.De rondleiding gaat in een noodgang. Wij dachten dat dat was omdat het de laatste van de dag was, maar het schijnt altijd zo te zijn. Eerst krijgen we een verzameling oude gewaden te zien uit de veertiende tot de achttiende eeuw die bijzonder kunstig zijn versierd. Erg bijzonder. Dan gaan we naar het claustro mudéjar, de kloosterhof met in het midden een tempelachtig gebouwtje; een overkapping van de waterput. Zo worden we nog een paar zalen doorgejaagd met schilderijen, waarna we naar boven gaan en zicht hebben op het koor van de kerk met prachtige fresco's. Daarna volgt de sacrista, uitgevoerd in wit en goud, met aan de wand schilderijen. Precies weet ik het niet meer, maar wel dat we in een schatkamer kwamen met diverse mantels van de maagd en daarna wordt de gids afgelost door een monnik en gaan naar de camarin, een druk versierd en beschilderd kamertje. In het kamertje staat Onze Lieve Vrouwe van Guadalupe met de rug naar ons toe. De monnik vertelt het verhaal van Maria en drukt dan op een knopje zodat het beeld naar ons toe draait en we haar zwarte gezicht zien. Gelovigen mogen daarna de zoom van haar jurk kussen.
In het kort het verhaal van deze Maria: de apostel Lucas zou het beeld in cederhout hebben gesneden. Het beeld kwam via Constantinopel en Rome, rond 600 in Sevilla terecht. Het had inmiddels diverse wonderen verricht. Het beeld is verstopt, toen de Moren Spanje binnen vielen, aan de oever van de rivier Guadalupejo. De plek werd ontdekt door een herder toen hij op zoektocht was naar een van de koeien die was verdwenen. Hij vond de koe dood en wilde zijn huid eraf snijden. De koe herrees echter en Maria verscheen met een opdracht. Hij moest wat er gebeurd was aan de priesters in Caceres vertellen. Ook bleek de zoon van de herder bij thuiskomst te zijn gestorven en toen hij tot het beeld Maria bad, herrees het kind uit de dood. Overtuigd door dit wonder heeft de priester op de plek waar de koe herrezen was en Maria verschenen was gegraven en het beeld gevonden. Op die plek is toen een kapel gebouwd.

Ik houd van zulke verhalen vandaar dat ik hem beknopt opgeschreven heb. Na afloop van de rondleiding ben ik snel een zijgang ingegaan en heb nog een paar foto's vanaf de binnenplaats kunnen maken. Henk keek wel erg vreemd, dat ik door een heel andere deur naar buiten kwam dan de rest van het gezelschap. Nou ik was ze gewoon kwijt.

Op de camping zijn we samen met een paar Engelse vrouwen, die ook op de fiets aangekomen waren gaan koken bij een grote stenen picknicktafel. Het werd erg gezellig, we pikten bij elkaar uit de pannetjes en het werd nog gezelliger toen het begon te regenen en wij met ons eten en de wijn onder de overkapping van het toiletgebouw vluchtten. We hebben heerlijk zitten kletsen en pimpelen. De dames hadden al heel wat landen per fiets aangedaan. Zo hadden we over en weer veel te vertellen en diverse herkenningspunten. Niet alleen over onze reizen, maar ik herinner mij nog dat we op een gegeven moment scenes uit Fawlty Towers stonden na te bootsen en Basil stonden na te doen, toen hij Duitse gasten stond te bedienen en als een Duitse soldaat ging lopen. Slappe lach natuurlijk; degenen die deze aflevering kennen zullen nu minstens glimlachen.

Kijk Jan, dit is ook zo'n moment waar we erg van houden. Spontane ontmoetingen met geest- of liever gezegd bewegingsverwanten, maar toch met hetzelfde gevoel en grotendeels dezelfde instelling. (Niet altijd hoor, want er zijn ook fietsers die op een andere wijze willen genieten, door bijvoorbeeld zoveel mogelijk kilometers af te leggen binnen een bepaalde tijd. Die kijken weer meer op hun kilometerteller, dan om zich heen. Ook die mensen genieten op hun eigen manier, maar dan is een praatje snel 'klaar'). Dit zal ook herkenbaar zijn voor wandelaars en noem maar op wat voor soort bezigheden. Herkenning en delen met geestverwanten.