Het verloop:
Eerst op zoek naar de bakker. We worden het dorpje in gestuurd, de stijl aflopende weg op naar boven. Geen bakker te vinden. Wanneer Henk bovenaan nog eens vraagt zegt de mevrouw: “3 deuren terug”. We zien nog niks, lopen toch maar naar een openstaande voordeur, én .. het is de bakker.
Na ontbeten te hebben in het park tegenover ons hotel, gaan we in klein verzet over de ‘route touristique’ naar boven. De weg is in het begin erg steil zodat ik na een paar kilometer al naar lucht sta te happen, maar na even ‘sleutelen’ is dat al snel verholpen en met zo’n mooi uitzicht, dat een terugblik zeer de moeite waard is, heeft alles weer z’n positieve zin.
We stijgen zo’n 700 mtr. over 13 km. door het Parque Natural Montes de Málaga met aan de linker kant zicht op het ruige landschap Axarquía, in het verleden bewoond door Feniciërs, Grieken, Moren en nu Spanjaarden. In de tijd van Napoleon was deze weg een uitvalsbasis en met name de aan de weg liggende herberg Alfarnate, een uitvalsbasis voor rovers.
Ook vandaag is het weer met volle teugen genieten; zo af en toe worden we spontaan toegesproken door dalende Spaanse zondagswielrenners, auto’s toeteren en zelfs vanuit een openstaand raam worden we aangemoedigd.
We zien diverse soorten wildkeutels op het asfalt liggen maar de daders zijn inmiddels naar rustiger oorden vertrokken.
Na de prachtige klim volgt er een even zo mooie afdaling. Boven op de berg kunnen we Málaga al zien liggen en na elke haarspeldbocht komt de stad dichterbij.
De route door de stad gaat vlekkeloos. Omdat het zondag is valt de drukte wel mee. We proberen de routebeschrijving uit het boekje een beetje in tegenovergestelde richting te volgen. Dat valt niet mee want er zijn veel éénrichtingswegen. Soms herkennen we dingen en we besluiten wanneer we bij de haven uitkomen en waar ook al borden staan richting Torremolinos, deze weg te blijven volgen. We moeten al snel over een vierbaansweg zonder vluchtstrook. Ook komen er zo af en toe drukke zijwegen in 2 banen op uit. Het gaat een keer bijna fout; de auto’s rijden veel harder dan is toegestaan en houden er totaal geen rekening mee dat hier ook fietsers mogen rijden.
Direct bij binnenkomst in Torremolinos zien we een camping. Bij navraag blijkt dit de enige camping te zijn. We zetten de tent op, douchen, vragen de campingbaas, die
achtergelaten stoeltjes aan het opruimen is, of we een paar mogen gebruiken. Daarna gaan we direct op verkenning uit. Naar het strand is het ongeveer 2 kilometer lopen en daarna naar de kern van Torremolinos nog minstens 3 kilometer. De stad bestaat alleen uit appartementengebouwen en hotels. We vinden het geen mooie plaats, ook de boulevard is niet echt gezellig, maar er wordt keihard aan gewerkt om het wat op te fleuren. Wel vinden we in een klein zijstraatje een erg gezellig restaurantje, voornamelijk bezet met Engelse gasten. De bediening bestaat alleen uit mannen die door hun nadrukkelijke uitstraling al gauw de stempel van mij krijgen, waar ze op uit zijn. We vinden het wel grappig, vermakelijk eigenlijk, alleen iets te nadrukkelijk.
Nadat we terug gewandeld zijn naar de camping nemen we daar nog een pilsje en zijn dan toe aan het slaapmatje. Zullen we goed slapen? Een N- weg voor de camping, een afslag naar de A-weg naast de camping, een startbaan van het vliegveld van Malága bijna over de camping.
Ach, waarom zou je gaan liggen luisteren.
