Erg veel gang zit er niet in vandaag. Pas om 10.00 uur rijden we het ons inmiddels bekende dorpje uit, beginnend met een ons van gisteren bekende klim, daarbij ‘uitgeblazen’door een muziek kapel.
Licht verzetje hier weten we, en de ons reeds bekende weg gaat iets makkelijker dan gisteren, maar getrapt moet er worden.
Het eerste deel is fantastisch mooi; ruige bergen, steile rotswanden. Om een hoek van een wand komen ons 2 fietsers tegemoet. “Hollanders?” “Ja”. Stoppen, even praten, informatie uitwisselen, erg gezellig en we worden gewaarschuwd voor wat zo meteen op ons pad gaat komen. “Ik zei nog tegen mijn vriend, je zult er maar tegenop moeten”. “Ach”, geef ik moedig terug, “met een licht verzetje, blik richting top, komen we er wel”. Het blijft voor de rest van de tocht een dag van lichte verzetjes. Inmiddels zitten we in Molina op een pleintje te eten; hetzelfde pleintje waar we vorig jaar om deze tijd ook zaten te eten. De vorig jaar gefietste El Cid route, kruist de Hispaniaroute op dit punt (zie beschrijving van deze tocht op de Website).

Na de lunch fietsen we even het stadje in en nemen nog even een kijkje bij het pension waar we vorig jaar geweest zijn. Het ligt aan een mooi Romeins plein, ook nu staat er weer een podium; we zoeken nu liever iets anders. Een keurige in pak gestoken vriendelijk kijkende man komt op ons toelopen en vraagt of hij kan helpen; eerst in Spaans, daarna schakelen we over op Duits. Hij stelt zich voor: “Ich bin der Burgemeister von Molina de Aragon. Herzlich wilkommen in unsere Stadt`. Wij vertellen dat wij vorig jaar in “Garcia”geslapen hebben en nu iets anders zoeken. Hij adviseert ons hotel Victoria en waarschuwt dat er vanavond ook weer een rockconcert is op het plein waar we nu staan. We besluiten daarna naar de Casa Rural te gaan, ons geadviseerd door de Belgjes, meer aan de rand van de stad.

´s Avonds gaan we weer naar het stadje en belanden op de kermis, waar we eerst een zakje Churos eten en daarna terrassen ´doen´ en de mooi uitgedoste Spanjaarden bekijken, van baby tot bejaarde, die door de stad op weg zijn naar feestelijkheden. Wij staan een poos te kijken bij oudere jeugd, die spelletjes doen op de oever van de rivier, daarbij luid toegejuicht door het talrijke publiek, dat boven op de Romeinse brug staat. Het is één en al vrolijkheid, de dorpskapel komt voorbij, jeugd maakt uitbundig muziek op zelfgemaakte instrumenten.
Eén tegenvaller. Het restaurant waar we vorig jaar zo heerlijk hebben gegeten, is gesloten. We komen nu terecht in een soort cafetariaplus. We gaan nog even naar het middeleeuwse plein om te vragen hoe laat het rockconcert begint: half één ’s nachts en het zal tot vijf uur s‘ochtends duren! Wij gaan naar bed.

Terug naar index