’s Morgens gaan we met onze jampot en een mes naar het terras, kopen een stokbrood bij de receptie, grote koppen koffie bij de bar, en ontbijten, zittend aan een tafeltje en op stoelen, in plaats van op onze tatteljeetjes voor de tent. De tateljeetjes zijn best comfortabele opblaasstoeltjes, maar je zit wel op de grond. Ook niet zo erg, maar zorg dan wel, dat je op reikafstand hebt staan wat je het eerste half uur nodig hebt. Dat opstaan elke keer gaat minder soepeltjes, je krijgt een vieze hand omdat je je op de grond af moet zetten.
Na het ontbijt wandelen we langs de Aragon langs een mooie bomenlaan naar het stadje, zo’n 2 kilometer lopen. Jammer genoeg is de Santa María de la Realkerk gesloten en kun je hem alleen bezichtigen met een gids. De buitenkant is echter ook de moeite waard. Dit geldt ook voor de bedevaartskerk Santiago. Dit tref je niet vaak aan; meestal kun je altijd naar binnen. Verder zijn er nog wat huizen(paleizen) uit een rijke periode en van mooie architectuur. Leuk stadje.
’s Middags strijken we dan toch maar neer op de tateljeetjes, lezen, en alle fietstassen staan om mij heen voor een reorganisatie. Vooral mijn voortassen. Ik wil proberen het gewicht precies goed te verdelen. Mijn fiets was gisteren weer erg onstabiel en dat fietst erg vervelend en onveilig. Niet dat ik veel verbetering verwacht. We hebben toch wel een zodanige ervaring met pakken opgebouwd dat we automatisch al op het gewicht letten. Maar goed, positief blijven denken en niet direct bij de fietstassen neer gaan zitten. Zin in zwemmen hebben we niet; het is vandaag bloedheet, dat belooft wat morgen, als we over de kale vlakte van het Ebro-bekken moeten fietsen; we blijven lekker onder de bomen of op een terrasje en die van de camping is gezellig.
’s Avonds lopen we nog even naar het stadje en halen kaas, vis, tomaten, sinaasappelsap en fruit, yoghurt en stokbrood, zoeken daarna een picknicktafel aan de laan langs de rivier en onder de bomen. Dit is heel gewoon in Spanje. Flanerende mensen groeten; we voelen ons er een beetje bij horen. De koffie nemen we weer op ons inmiddels al vaste stekje op het terras en zien 2 jonge (midden-eind 20?) fietsers binnen komen. Het contact is snel gelegd; na het douchen komen Inge en Stefan, afkomstig uit België, even een pintje met ons drinken. Het blijkt dat zij ook de Hispaniaroute fietsen, vanuit Malaga, volgens het boekje dus. We wisselen gegevens uit, waar wij later veel aan hebben. Daarbij zitten een paar ‘aanraders’. Later in het verhaal zal ik daar meer over melden. Inge en Stefan hebben vandaag de Ebrovlakte gedaan; voor de wind. Ze kijken bedenkelijk, wanneer wij zeggen, dat wij hem ook in één keer willen doen, maar naar alle waarschijnlijkheid dan met tegenwind. We krijgen wat tegenwindverhalen te horen over de vlakte van La Mancha, deze sterke mensen gingen daar niet harder dan 9 km. per uur, we worden er niet bepaald vrolijk van. Een lichte onrust maakt zich van mij meester; 115 km staat er gepland voor morgen.

Terug naar index