airco, klassieke muziek en vriendelijke reizigers.
Het voelt erg ontspannen. Om 9.00 staan we met bepakte
fietsen bij de receptie en zoals beloofd worden we door de technische dienst
via een zijhek in de villawijk naast de camping uitgelaten, zodat we niet langs
de drukke vierbaansweg hoeven te fietsen. De villawijk, blijkt te zijn aangelegd op
de plek waar vroeger camping Albatros was gelegen, waar wij zo'n 25 jaar geleden
2 jaar achter elkaar met de kinderen hebben gekampeerd. Het 2e jaar dat wij
daar kwamen hadden ze de camping totaal gemoderniseerd en aangepast en
de eisen van de verwende kampeerder. Een prachtige schone luxueuze camping;
zwembaden, supermarkt, restaurants. Bij elk toiletgebouw was permanent schoonmaak
aanwezig. Voordat je van het toilet gebruik wilde maken werd eerst nog even
gepoetst. Voor ons teveel van het goede, we zijn er dan de 2e keer ook maar
een paar dagen gebleven. De technische dienst legt ons nog een keer uitvoerig
uit hoe we naar het station van Gavà moeten fietsen. We fietsen door een beetje
Nederlands landschap naar Gavà, zelfs een heel stuk over een fietspad. Gavà
zelf is weer typisch Spaans. Het oude stationnetje is supermodern ingericht.
Automatische poortjes, wat bij Henk eerst paniek veroorzaakt. "We kunnen er
niet door met de fiets". Ik ga nog eens op inspectie en zie een invalidenpoortje
en daar passen onze bepakte fietsen gelukkig door. We worden door een machinist
van een naderende trein gewezen op een goederenoversteek naar het perron, zodat
we niet met de fiets over de trap hoeven. Tot Barcelona zitten we weer in een
luxueuze lokale trein, airco, klassieke muziek en vriendelijke reizigers.
Het voelt erg ontspannen.
In Barcelona is het even
zoeken, maar het gaat uiteindelijk perfect. Lift voor de fietsen, geen obstakels.
Een paar jonge Nederlanders helpen ons daarna om de fietsen op de hoge opstap
van de trein te tillen. De jongen tilt de fiets met bepakking in één keer de
trein in. Hij blijkt in zijn vrije tijd een baantje als verhuizer te hebben.
We treinen in 2.10 uur naar Figueras. De trein is tamelijk vol en bij elke station
moeten we manoeuvreren met de fiets om de mensen fatsoenlijk in en uit te kunnen
laten stappen. Dat is nergens een punt, totdat er een Nederlands echtpaar met
zoon in de trein stappen. Wanneer het me niet direct lukt om de fiets voor
het klapstoeltje weg te halen, moet er zonodig assertief worden gedaan. Tijdens
het geworstel met mijn fiets zeg ik: "Ik blijf wel staan". "Ja, dat verwacht
ik ook, ik ben gehandicapt en wil daar zitten". Ik probeer haar gerust te stellen
door op te merken: "het komt wel goed", doelend op het ge-urmd om mijn voorwiel
voor het bankje weg te krijgen. "Het komt nooit weer goed", snauwt ze tegen
mij, doelend op haar onzichtbare, maar vast wel aanwezige handicap. Ze doet
erg gestresst tijdens het verdere verloop van de reis. Jammer, als ze even gesnoven
had aan de rust in de toch volle
trein, dan was haar stemming wel omgeslagen.
Ach laat maar. Ik wil alleen niet meer terug naar huis.
In Figueras gaan we eerst op zoek naar een terras en drinken een paar koppen koffie. Hordes rugzakkers trekken ons voorbij, allemaal op weg naar het museum van Dalì. Wij hebben dat vorig jaar al bezocht. Daarna fietsen we over een redelijk drukke 2 baans weg met gelukkig wel een brede vluchtstrook, naar Rosas. Tot onze verbazing is de camping waar we vorig jaar stonden, gesloten en ziet er verwaarloosd uit. Onbegrijpelijk; het was geen luxe camping, maar wel schoon en goed onderhouden. Later horen we dat er appartementen gepland zijn. We gaan naar de camping aan de overkant, welke direct aan de boulevard ligt en aan de rand van het stadje. Hier staan we ook goed. 's Avonds flaneren we nog even over de boulevard en door de leuke straatjes van Rosas. De pizza, begeleid met een litertje sangria, smaakt erg goed. Terug doen we de boulevard niet in één keer maar strijken nog even neer op een terras voor een slaapmutsje. Wat een prachtig gezicht; het strand, de zee, met hier en daar het licht van een vissersboot, links de berg, met verlichte straten en huizen, scherp afgetekend tegen de donkere lucht. Het is ook nog volle maan zodat de donkere golven glinsteren in de natuurlijke verlichting. Geweldig.