Inmiddels zit ik op mijn
Tateljeetje voor de tent op de camping in Elsaler, 10 km. buiten Valencia. Biertje
op de grond, zak chips binnen handbereik. En verdiend vind ik zelf. Vanmorgen
bij het vertrek vanaf de camping in Eslida kreeg Henk even een rolberoerte bij
het afrekenen. Duuuuuurrr; we hadden beter een hostal kunnen nemen. Achteraf
blijkt het de duurste camping te zijn van de hele vakantie. We fietsen naar
Eslida en gaan op zoek naar de bakker. Als we een Signora vragen of ze ons de
weg er naar toe wil wijzen, gebaart ze dat de bakker op zondag gesloten is.
Heel vreemd, maar inmiddels wijs geworden en voorbereid op onverwachte omstandigheden
laten we ons niet uit het veld slaan. Henk overvalt in een bar de bardame met
de vraag om een liter melk. Verbouwereerd geeft ze een pak en wij zijn gered
want ik heb nog een zak cornflakes en hartkeks natuurlijk. We moeten daarna
direct behoorlijk stijgen; 12% hoor ik Henk mompelen. Ik vermoedde dat al want
ik zit al op het kleinste verzet. Dit gaat zo'n 5 km door en dat op de vroege
ochtend. Ook aan deze prachtige mooie haarspeldbochtenklim komt een eind, en
de even zo lange afdaling vrolijkt aardig op.
Het is zondag en er zijn
veel wielrenners bij pad. Het valt Henk op dat ik veel uitbundiger wordt gegroet
dan hij. Na de afdaling komt er eerst een glooiend traject, maar zelf glooiingen
doen de spieren tintelen. We weten dat er nog één klim van 7 km met een stijging
van 300 meter afgehandeld moet worden, voordat we verder naar Valencia afdalen.
De klim is pittig door de hitte, maar niet 'vals'. We hebben prachtige uitzichten
op sinaasappelboomgaarden. Boven aangekomen drinken we water rechtstreeks uit
de berg. Heerlijk, hier kan geen Cerveza tegen op, Verkwikt fietsen we licht
dalend richting Valencia. De binnenkomst inValencia is niet erg spannend; sjofele
oude voordorpjes. Aangekomen in een van die oude dorpjes en de bordjes richting
centrum volgend, wordt onze weg versperd door dranghekken en wordt aangegeven
dat er een omleiding is. Wat nu, we hebben helemaal geen zin in een omleiding.
Een behulpzame Spanjaard wenkt ons dat we door kunnen rijden en met de
bicycleta's er wel langs kunnen. We hebben nu een traject van 3 km. helemaal
zonder verkeer; als dit maar goed komt. In de verte zien we 2 Guardia Civil
auto's dwars op de weg geparkeerd staan + nog eens dranghekken. Aangekomen lopen
we er toch maar om heen. We horen stemmen, heel veel stemmen en nog even doorlopend
zien we onder tenten een grote menigte mensen zitten op banken aan rijen tafels.
Ook de Guardia Civil zit in uniform aan tafel. Links van de weg staan mannen
bij een grote pan van wel 3 meter doorsnee. Ze wenken ons. Het blijkt dat ze
voor het hele dorp ter gelegenheid van een Mariafeest paella hebben gekookt
en ons wordt gevraagd of we ook een hapje willen mee-eten. Even later staan
we met een afgeladen bord paella met worst, kip en ondefinieerbare vis (ook
een soort slakje, maar dat heb ik niet gegeten want ik zag z'n hoorntjes).
Henk krijgt er een biertje bij, ik
mineraalwater, weten zij veel.(foto's helaas mislukt)
Daarna fietsen we al snel het oude Valencia binnen via een prachtige toegangspoort. Na wat vraagwerk komen we bij het mooie station. Ik had gehoopt er een I(nformation) aan te treffen maar de I die ik vind geeft alleen treininformatie. Dan maar op goed geluk en gevoel richting strand. Vlak bij het station zien we direct al verwijzingen naar Platjo's en Elsaler, de richting die wij ook moeten nemen. We scheuren met het verkeer mee Valencia uit. We komen zelfs op een fietspad terecht en even later is er een fietsbrug over het spoor en de snelweg heen, maar zo steil, dat je er alleen lopend overheen kunt. Tot onze verbazing houdt even later aan de andere kant van de brug het fietspad op. We rijden een zandpad op maar daar liggen zeker honderd (gebruikte) condooms; dit lijkt ons niet goed toe. Ook hier is een Spanjaard ons weer behulpzaam en stuurt ons de drukke weg op en verzekert ons dat dat mag met de fiets. Even later is er gelukkig een afslag naar de snelweg zodat we veel verkeer kwijt raken. We fietsen steeds verder door dorpjes maar we vinden geen verwijzing naar een camping. Inmiddels hebben we al weer 3 honden van verschillende grootte achter ons aan gehad. De snelst lopende, een herder, wordt eerst door Henk met de Dogchaser uitgeschakeld, dan is de asbak die wil kuithappen aan de beurt en het kleine witte keffertje, die het nog niet heeft begrepen, wordt daarna ook lam gelegd.
Uiteindelijk vinden we 12 km buiten Valencia een camping, 1 km voor Elsaler, met een vierbaanssnelweg achter onze tent, ongeveer 100 meter verwijderd van de camping. En hier zit ik nu te schrijven; inmiddels mijn 2e biertje naast me op de grond, chipszak leeg, op het jeugdterrein. Het is nu erg rustig, wat zal de nacht ons brengen........
We wandelen nog even over een pad, dat tussen het bamboestruiken door loopt, naar de zee. Het wordt al schemerig, de zon geeft een mooie kleur aan de hemel en we hebben uitzicht op de lichtjes van de haven in de verte. Waarom heb ik nu mijn fototoestel niet bij me. Eén ding weet ik zeker. Morgen wordt er niet gefietst maar gerelaxed. Dat hebben we toch wel verdiend na onze volbrachte El Cid route. We nemen er terug bij de camping bij de bar nog maar een biertje op.
