Struinen over De Enk

Lange niet dom

De kerkklokken van de Nederlandse Hervormde kerk galmen zwaar hun lokroep over ons dorp. Negen uur; snel kleed ik me aan en loop zoals meestal op zondagmorgen naar De Enk. De Enk, een glooiend akkerlandschap, afgewisseld met weilanden. De akkers zijn grotendeels zwart; soms staat er nog verrot loof van aardappels die niet gerooid zijn vanwege de mislukte oogst door de droogte afgelopen zomer. De bosrand in de verte is zonder kleur. Het is winter.
Een streepje zon probeert vanachter de nog maar net opgedroogde regenwolken vandaan te priemen. Het geeft een mooie gouden rand aan het gat in de zware wolk.

Ik wandel over het asfaltweggetje dat de Enk doorsnijdt. Boven op een glooiing, het hoogste punt van De Enk, rijdt een jeep mij voorbij. Twee goudbruine koeien in een weiland verderop, heffen luisterend hun kop op. Dan denderen ze in volle vaart door de wei richting hek. De jeep stopt, een man stapt uit.

Ik versnel mijn pas. De man trekt intussen laarzen aan en klimt met een baal hooi, die achter in z’n auto lag, over het hek en gooit het in de ruif in het weiland. Terug bij de auto, laadt hij een soort brokjes in een emmer. Ik ben inmiddels gearriveerd en test met een ‘goedemorgen’ of hij in is voor een praatje.
De man draait zich om. Een vriendelijk verweerd gezicht met verzorgde grijze baard onder een hoed met een veer, kijkt mij aan. Zijn kleding, een ruig groen vest en manchesterbroek geven hem het uiterlijk van een buitenmens.

‘Wat een bijzonder gezicht was dat daarnet, die hollende koeien’ start ik het gesprek. ‘Ja, ze herkennen het geluud van de auto hè; as ik bovenop de bult toeter, kommen ze direct aanrennen. Die beesten bent lange niet dom’, is het antwoord in het goedmoedige dialect van deze streek.
‘Ik maak regelmatig een praatje met hen als ik hier langskom’, durf ik mijn niet door iedereen te begrijpen gewoonte, een praatje met dieren, te onthullen. ‘Ik vind ze zó mooi; hun gouden vacht en mooie krulletjes op hun voorhoofd’.

De man gaat zitten opde rand van de laadbak van de auto, zijn benen languit gekruist voor zich, de handen steunend op de rand. Hij vertelt, dat dit soort koeien uit de Limousin komt. Hij is met het houden van koeien begonnen als hobby, maar het is inmiddels al aardig uit de hand gelopen.
‘Die doar an de overkant van De Enk,doar tegen de bosrand, bint ook van mie. Doar en doar, met gestrekte arm priemt hij met zijn wijsvinger diverse kanten op, heb ik ook nog land en overal stoan een paar koeien op. Ik heb er inmiddels veertien’.
Hij begint te vertellen over het karakter van de dieren, hoe sterk ze zijn en eigenwijs. Morgen wil hij ze ophalen om een poosje op stal te zetten; er wordt sneeuw voorspeld. Op mijn vraag of ze daar dan niet tegen kunnen met zo’n dikke harige jas, antwoordt hij dat dat geen probleem is, maar het weiland wordt dan zo vertrapt.
‘Volgens mij bent u er behoorlijk druk mee'..
Ja, volgende week moet hij naar Luxemburg; een stier kopen. Hij heeft wel een stier maar wil er een nieuwe bij hebben. Maar diezelfde dag heeft hij ook een bruiloft. En dat is toch een beetje een probleem.
‘Moeders vindt het op zich niet erg, dat hij vee houdt, maar de kerk moet wel in’t midden blieven. Ik mot doar wel rekening mit houden, anders hebben wie een probleem’.
Ja, daar kan ik weinig op zeggen. Ik hoop in elk geval dat hij de weilanden blijft stofferen met deze leuke dieren.

‘Nou ik ga maar weer eens verder. Zal vast tegen de koeien in de wei aan de andere kant van De Enk zeggen, dat u er zo aankomt. Tot ziens, ik kom u vast nog wel een keer tegen’.

"Tot kiekus".

Lange niet dom

Een jaar lang struinen over De Enk