Struinen over De Enk

December 2005

Zondag 18 december 2005

Gisteren heeft het gesneeuwd, daarna weer iets gedooid, en vannacht heeft het gevroren, zodat ik nu voorzichtig lopend over het zandpad naar de Enk loop.
De lucht is helder; in de verte vormen zich wel wat wolken, maar de beloofde sneeuw zal nog wel even uitblijven.
Het is stil op de Enk; geen mensen, geen vogels. Ik blijf een poosje staan kijken naar de witte deken,die de Enk toedekt. Het lijkt alsof de grond warm is toegedekt.
Voorzichtig lopend ga ik verder; je ruikt gewoon de frisheid van de lucht.
Eerst maar even naar mijn bomen. Gelukkig, het blad is er af; ze zijn winterklaar.
Verder maar weer; het zandpad op dwars door de Enk, waar een paar weken geleden de laatste aardappelen van het land zijn gehaald. Ik schiet totaal niet op. Ten eerste is het pad erg glad en verder blijf ik steeds staan om om mij heen te kijken.
Er zijn praktisch geen sporen meer, van de plekken waar de aardappelen hebben gelegen. De boer heeft de grote lappen plastic opgeruimd, die eerder de aardappelbulten bedekten. Hier en daar ligt nu een bultje mulch. De enige tekens die terug te vinden zijn zijn de sporen van de banden van de machines, die weggezakt zijn in de grond op het moment van aardappel laden.
Het blijft stil; waar zijn de lawaaikraaien, ik heb er maar eentje gezien. Even later hoor ik de buizerd.
Het is alsof ik de stilte in mij voel, dat ik mij aar aan aan pas. Gedachten heb ik amper, voel een heerlijke warme rust.
Langzaam kuier ik door; ah de schapen staan er nog. Of liever ze lopen door het bevroren gras, dat bij elke stap een knisperend geluid maakt. Met hun koppen dicht bij de grond, scheuren ze bij elke tred een plukje bevroren gras af, kauwen een keer, slik weg. Dus stapje, grasje trekken, stapje, kauwen, stapje, grasje trekken, stapje, kauwen. Dit is echt het enige geluid dat ik hoor; ik blijf een poosje staan. Eén bol wol kijkt even achterom en kijkt mij schaapachtig aan, maar pakt daarna weer snel het ritme op en doet zijn plicht. Eten, eten, eten, op het juiste gewicht komen; daarvoor zijn zij geschapen. Volgens mij zijn ze de kerstdagen nog niet tot bout verwerkt; de weegschaal staat nog niet in het land, zijn mijn boute gedachten. (Nadere verklaring: zie "En dan ...")

Vandaag zal ik niet over het spoor lopen; zie het er toch eens mooi bij liggen. (Als niemand kijkt, vind ik het nog altijd leuk om te proberen zo snel mogelijk over de bielzen te lopen).
Nog even naar het bosje van Munsterman. Kijken of er wat te 'sporen' valt.
Eerst zie ik niet veel, maar even later zie ik dat op een plek wemelt van de konijne- en/of hazesporen. En daartussen ontdek ik de vos. Ik heb hem al vaker in levende lijve gezien op ongeveer deze plek, een prachtig 'gouden' dier, maar nu verraadt hij dat hij hier nog steeds woont. Vreemd, de reeprenten vind ik vandaag niet. Een beetje beschaamd zie ik ineens mijn eigen grote voetstappen in het bouwland tussen de trippelsporen van de dieren. Ik hoor daar niet; spring over de greppel en klim over het draad en vervolg mijn weg over het zandpad.

De Limosinkoeien zijn ook al uit het land gehaald, zie ik even later. Wel maak ik een praatje met een nieuw dier; een Shetlandpony; volgens mij voelt hij zich een beetje alleen, want hij blijft mij volgen en aandacht vragen. Als ik mijn hand uitsteekt, pak hij haar zachtjes met zijn lippen vast. Lief dier.

Nog steeds is het erg stil, zodat ik al van verre de koppel ganzen aan hoor komen en op mijn gemak het fototoestel kan pakken. Vreemd, zo gaan richting noorden; misschien is het een trainingsrondje.
Ik slenter terug; nu en dan nog eens achterom kijkend, kan me er nauwelijks toe zetten om naar huis te gaan.

Tussen kerst en oudejaarsdag

29 december: De Enk ligt er wat grijs en uitgeblust bij. Even rust tussen kerst en nieuwjaar?
Niet dat het er niet mooi is. Misschien is het eerder een wat vredig en berustend beeld. Want volgend jaar begint alles weer van voren of aan. Alles zal hetzelfde lijken, maar toch zal niets hetzelfde zijn. Alleen de oppervlakte; maar niet de indeling. Waar nu gras was, zal straks misschien mais staan. Dit geldt ook voor de bieten en het graan. En de gewassen zullen eerder of later zijn, afhankelijk van de weersomstandigheden. Het land is vochtig en dat laat zijn sporen na. Oorzaak het grote pak sneeuw, dat inmiddels is gesmolten.
30 december: vandaag zal het mijn laatste ronde van dit jaar zijn. Het heeft weer licht gevroren en ietsjes gesneeuwd. De voorspellingen zijn ijzel, maar ik heb er nog geen last van. Ik wandel over het spoor en bedenk welke dieren zich een holletje in het taluud gegraven hebben. Het houdt mij de rest van de wandeling bezig; dieren en hun onderkomen. Dicht bij huis word ik verrast door een leuk plaatje. Er is een kerstboom met verlichting op de Enk geplaatst. Het staat totaal niet misplaatst, eerder een hulde aan de Enk met zijn bijzondere landschap en sfeer.

Zo is het leuk afscheid nemen. Mocht ik iets van weemoed voelen, dan is het misschien, dat ik het signaleren en 'met andere ogen kijken' zal missen. Toch denk ik dat het mij niet meer zal lukken om zomaar een wandeling te maken. Weer zal ik bewust de veranderingen opmerken, steeds weer verwonderd zijn over de groei, bloei, de diverse vogelsoorten met elk hun specifieke gewoontes, de dieren, die volgend voorjaar hun jongen zullen krijgen. Ik zal blijven speuren naar sporen, blijven staan luisteren en kijken, gewoon kijken.

Laat het nieuwe jaar maar komen; ik ben er klaar voor.

Een jaar lang struinen over De Enk

Een jaar lang struinen over De Enk

December 2005