Andalusië per fiets 2005

18 t/m 20 juni 2005 Torremolinos

Afkicken in Torremolinos

Raúl, dit verhaal zal je misschien minder interesseren, maar ook dit is een onderdeel van onze vakantie. Echt lui zijn we niet geweest, we hebben ons gewoon anders bewogen en was in de afgelopen weken de natuur het hoofdonderwerp, nu krijgen de mensen om ons heen meer aandacht.
De fiets raken we niet aan, de benenwagen neemt het over. Een kleine bloemlezing uit wat ons bezig hield.

Uitslapen lukt niet. Alhoewel tot half negen is eigenlijk voor ons al een prestatie. Rustig halen we dan brood met lekker vers beleg en ik zit al weer in de mooie supermarkt vlak bij de camping op de route naar de boulevard me te verlekkeren aan de verse producten die daar liggen.

Na het ontbijt wandelen we meestal naar Torremolinos-stad, zo'n 4 km vanaf de camping - over de boulevard - en daar waar de kraampjes en terrasjes ophouden, door een leuk smal winkelstraatje naar boven, daar opent het centrum zich. Kopje koffie op een terras en dan weer terug; kijken bij de strandtenten, waar men al weer bezig is sardinas te roosteren. Dat doen ze in een houten sloep, die gevuld is met zand met daarop houtblokken. Er worden vijf sardines aan een pin geprikt en deze steken ze in het zand boven het gloeiende vuur.
Ik ga op teenslippers en natuurlijk rok. De laatste dagen ga ik flaneren. Henk trekt, om niet uit de toon te vallen bij de meestal netjes geklede Spanjaarden, ook een overhemd aan. We speuren naar souvenirs en zien gelukkig een aantal dingen die we de laatste dag kunnen halen als we niet nog mooiere vinden.
's Middags uitgebreid lunchen bij de tent met soep en tortilla met verse groenten en tomaten. O, wat ik nog vergeten ben te zeggen. We hebben een terrastafel en 2 stoelen van de bar mogen lenen, dus we zitten gemakkelijk en daarbij hebben we een 'strategische' plek zodat we de camping kunnen overzien.
's Avonds lopen we nog wel eens naar de boulevard, wijntje drinken bij een strandtent en genieten van het langzamerhand schemerig worden, waarbij de ondergaande zon de lucht rood kleurt.

Op de camping.
De campingbaas. Ik had beloofd om hem te 'schilderen'. Ik schat hem rond onze leeftijd. Hij heeft lang haar tot op zijn schouders, ietsjes golvend in de kleur peper en zout. Het ziet er verzorgd uit, daar is niks mis mee. Het vierkante, vrij bleke gezicht tussen die haardos is boeiend; verre van knap, maar dat is vaak de eerste indruk en daarna valt dat niet meer zo op. Eerder gaat er vanbijzondere gelaatstrekken aantrekkingskracht uit. Zijn ogen zijn blauw en vrij klein; forse neus en vrij brede mond met smalle lippen. Krachtige kin trouwens. Denk bij deze kenmerken aan een Engelsman en je hebt hem. In eerste instantie lijkt zijn gezicht uitdrukkingsloos, afstandelijk, maar als je beter kijkt zie je vriendelijke ogen. (En z'n 'kleine hartje' heb ik eergisteren al beschreven, toen hij meelevend met ons bij het vergeten van de pas, van alles voor ons ging regelen).
Ik schat hem ongeveer 1.85 mtr. lang, fors postuur, beslist geen sportieve uitstraling. Hij kleedt zich netjes, ruitjes overhemd en korte broek tot knieën, of lange (donkerblauwe) broek, die ik maar even heb gezien en al snel verwisseld werd door een lichte kuitbroek, waarmee hij over de camping liep met een uitstraling: "zien jullie het; mijn nieuwe broek?" Hij draagt altijd dichte schoenen en geen sokken. Het deel van de blote benen is erg blank.
Hij loopt de hele dag te 'managen'. Of hij zit achter het bureau in het kantoor of hij loopt met de handen op de rug en het licht aanwezige buikje vooruit, in rustig tempo over de camping. Nooit blijft hij lang staan voor een praatje. Vanmorgen bleef hij trouwens wel voor onze tent staan, met z'n gezicht richting de tent van de jongens tegenover ons. Hij stond ontspannen maar sturend te kijken en het was voldoende. De jongens waren als hazewindhonden aan het inpakken. Niks werd opgevouwen, alles werd in de auto gesmeten. Ik denk dat hen een ultimatum was gesteld. Erg boeiend hoe het verliep. Volgens mij was ik de enige die het in de gaten had zo geruisloos ging het. Toen de jongens wegreden, keek hij met een blik van verstandhouding mijn richting uit.
Zo af en toe kwam hij even langs voor 'een woord'. Hij vertelde dat hij al 30 jaar in Spanje woont en Engelsman is. Ja, hij was naar Spanje gekomen en gebleven. "Gepland" vroeg ik hem?" "More or less", was het antwoord. Mijn interesse was gewekt, ik wilde graag meer horen en hij wilde wel praten, maar dat doe je nou eenmaal niet met je gasten. Nu moet ik dus zelf verder fantaseren. Dat is het portret van de campingbaas; een karakteristieke man, een persoonlijkheid, maar bovenal een erg sympathieke vent.

"Maam"
Maam woont alleen in een camper een eind verderop; ik heb precies zicht op haar deur. Maam is Engelse en ook al weer van onze leeftijd. Maam is altijd vrolijk, kleedt zich heel netjes, vaak aparte kleding, erg ruim zittend, zodat haar flinke verschijning vervaagd onder haar wapperende gewaden, want zo loopt altijd kwiek en snel. Extravagant, ja dat woord past bij haar. Ze heeft beslist stijl; een lady. Maam hoor je van verre aankomen. Ze praat altijd, lacht altijd en dat met veel volume. Ze heeft vijf hondjes in allerlei maten en soorten, die ze aangelijnd buiten het terrein uit laat. Ze komt dus nogal eens voorbij wervelen. .
We merken al snel dat ze de twee tenten achter ons, de ene bewoond door een stel Duitse jongens en de andere door een stel Hollandse meisjes, heeft geadopteerd. De jongens vinden het erg gezellig dat getuttel. Ik vermoed dat het van de meisjes wel ietsjes minder spontaan zou mogen. Maam zorgt voor alles. Een barbecue bij de tent, boodschappen, ze gaat met hen inkopen doen, ze maakt salades en 's avonds wordt er gebarbecued. De campingbaas wordt er ook bij betrokken; ook hem lukt het niet geheel onder maam's vleugels uit te komen. Hij komt tijdens het barbecuen dus even kijken, neemt één glaasje drinken en één drumstickje omdat maam zo aandringt.
Ze geniet zichtbaar -ze glimt gewoon - bij alles wat de jongelui ondernemen en ze stimuleert ze daar in. Zo brengt ze hen met de auto naar de disco buiten de stad. De volgende ochtend staat ze met stokbrood al weer voor hun tenten en laat een hondje naar binnen gaan. Geen reactie, dus ze ritst een tent open. Ach, 'het spul' is er niet, ze zijn blijven slapen op het strand weet ik haar te vertellen, want een van de jongens is even terug geweest om iets te halen, waarbiij hij mij dat mee deelde. Ach, en dan gaan de jongelui maandag weg. De meiden naar Ronda, de jongens weten het nog niet. Maam staat te bevelen, dat ze e-mailadressen moeten uitwisselen. "Yes maam". Dan vertrekken ze en is maam verdrietig? O nee hoor, ze kijkt al om zich heen wie ze nu eens zal verwennen. Het is een doodgoed mens, al is het soms een ietsjes teveel van het goede in mijn ogen.
Heerlijk om zonder er direct bij betrokken te raken, het vanuit mijn ooghoeken te observeren.

Ach en dan komt naast ons een kleine donkere jongen staan met een Zwitserse auto. "Zwitser?" vraag ik eigenlijk overbodig, maar hij zegt: "Nee, Mexicaan" en zo ontstaat een gesprek. We moeten van hem beslist een keer in Mexico gaan fietsen. Hij krijgt van ons op de dag van vertrek een aantal spullen die wij niet mee willen nemen. We weten niet wat hij er van gevonden heeft, want we hebben het bij zijn tent gezet toen hij nog sliep. Ach als je de tent open ritst en je ziet een fles wijn, een zo goed als vol gastankje, biertje en een pot chocopasta staan, toch niet verkeerd?

En dan de jongen uit Asturië met een fietskarretje achter zijn mountainbike. Een schriel ventje met een erg open gezicht en gespierd lichaam. Hij fietst langs de kust, eerst door Portugal, nu verder door Spanje. We krijgen het erover hoe hij door Malaga moet fietsen en ik heb hem in ieder geval het eerste stukje over het weggetje richting vliegveld kunnen aanwijzen. Toen hij net was vertrokken, bedacht ik opeens dat ik een veel betere kaart had, dan hij bij zich had. Ik ben hard gaan rennen over de camping en zag hem nog. Hij stopte verwonderd toen hij mij hoorde roepen, en ik heb hem moeten overtuigen de kaart mee te nemen. Hij was veel te bescheiden om deze zomaar aan te nemen.

Het lijken zulke simpele ontmoetingen, maar toch is het bijzonder. Deze Asturiaan en Mexicaan hadden iets bijzonders; net dat kleine beetje meer aandacht en belangstelling voor een ander.

Barbecue bij het restaurant
Zaterdagavond zijn we uitgenodigd voor een barbecue aangeboden door het restaurant van de camping. De campingbaas heeft het omgeroepen en daarna is hij ons nog speciaal komen vragen of we ook komen. Hij legt uit dat de beheerder nieuw is en graag iets wil uitproberen. Natuurlijk komen we. Het is al druk op het terras van het restaurant met grote Spaanse families en Engelsen die elkaar gevonden hebben. Wij zitten eerst alleen aan een tafeltje maar even later komen een Italiaans echtpaar met 2 meisjes van zo'n 15 jaar bij ons zitten.We proberen een gesprek aan te knopen via de meisjes en de moeder waagt zich zo af en toe ook eens aan een paar zinnen Engels. Het is communiceren met handen en voeten maar wat doet het er toe. We zitten aardig in de rook want aan de rand van het terras staat de restauranteigenaar vlees te barbecuen. We hebben al eerder gemerkt, er kan geen lachje af bij hem. Niet dat hij onvriendelijk is, helemaal niet, maar gewoon erg serieus. Hij heeft gewoon nog niet de vaardigheid om met klanten om te gaan. Ook het overige jonge personeel niet; waarschijnlijk familie. We bestellen wijn en zo af en toe komt er een gebarbecued hapje voorbij. Erg lekker, zondermeer. Worstjes, spareribs, albondigas. We voelen ons echt verwend. En de wijn blijft maar vloeien, ons Italiaans wordt steeds beter, vooral als de Italiaan nog een pot sangria voor ons allen besteld.
We weten dat de barbecue ons is aangeboden, maar als we later de drankjes willen afrekenen, blijken deze ook gratis te zijn. We vinden het ongelooflijk, hij had best de drank mogen afrekenen, zo maakt hij als starter toch veel te veel onkosten.
Maar nu eerst zien om in redelijk rechte lijn naar de tent te lopen. Foei, die sangria zakt wel erg snel in de benen.
De volgende avond gaan we er nog r een keer eten. Als we hem dan bedanken voor de leuke avond gisteren en dat we lekker gegeten hebben vanavond, kan er zowaar een klein lachje af.

Het strand
Natuurlijk horen we ook zo af en toe op het strand te liggen. Henk huurt meestal een ligstoel met parasol, soms lig ik op het strand, dan weer op een stoel. Als ik lig. Want ik ben steeds in de weer, heb een beetje moeite om stil te liggen. Zo'n bed is dus amper aan mij besteed. Gelukkig zijn een aantal boeken boeiend, zodat ik het wel een klein poosje vol houd. We gaan meestal aan het eind van de dag, maar Henk wil geen sprankje zon op zich en vouwt zich helemaal op in de schaduw van z'n rieten parasol. Verbrand zijn we dus niet. Toch is het lekker daar een poosje te zijn en niks te hoeven. Kijken naar de zee, die soms best wel aardige golven produceert, zodat mensen niet kunnen blijven staan. Kijken naar de mensen, die in allerlei maten en vormen over het strand flaneren. Er is dus genoeg afleiding.

En zo vliegen ook de laatste dagen voorbij.