Andalusië per fiets 2005

Donderdag 16 juni 2005 Antequera - Torremolinos

Een tocht vol verrassingen: ook nu weer de natuur én wat verder op ons pad komt

Oh, wat kan slapen toch heerlijk zijn. Maar na een goede nachtrust opstaan ook. Henk loopt alvast even naar de receptie om af te rekenen en ik begin vast met de fietstassen naar beneden te slepen. "Doe maar kalm aan", meldt Henk even later, "mijn achterband staat op sokken". Terwijl Henk de band plakt, tuig ik mijn fiets vast op, doe inkopen voor de dag aan de overkant in de grote supermarkt. Als ik terug kom is Henk nog aan het worstelen. Er zit een heel klein scherp pinnetje aan de binnenkant van de buitenband, dat duidelijk te voelen is als je met de vinger er langs strijkt. Ook met een pincet uit mijn weer te voorschijn getoverde toilettas kunnen we er niet bij. Op hoop van zegen legt Henk uiteindelijk de banden weer om de velg en we vertrekken. Welke kant moeten we eigenlijk op. Jij bent er nu even niet bij Raúl, om via een beschrijving ons de weg te wijzen. Vandaag zijn we op onszelf aangewezen, jij fietst door naar Granada. Ja, hier ga jij prosteren, je had ons kunnen helpen, maar we hadden pag. 78 van jouw boekje niet bij ons waar jij het traject Antequera - Malaga beschrijft. Luister naar ons onnodige geworstel. We fietsen Antequera uit, zien een verwijzing naar El Torcal, de richting die wij moeten hebben, maar daarna zien we het bord niet weer. We komen uit op een rondweg aan de verkeerde kant van de stad en fietsen over de rondweg weer terug. De verwijzingen onderweg zeggen ons niks omdat die plaatsnamen niet op onze kaart staan. We vertrouwen meer op de stand van de zon. Even later fietsen we Antequera weer in, maar gelukkig zien we nu een verwijzing naar Alores. Dat is de goede richting.Wij hebben inmiddels al 2 kilometer gefietst en zijn nog geen meter opgeschoten. Na ons ontbijt in een park, na daarna nog eens gevraagd te hebben, fietsen we de stad uit en komen op de weg, waarlangs we gisteren binnen gekomen zijn. We zitten goed want toen hebben we de verwijzing naar El Torcal gezien. Eerst mogen we een stukje dalen, als het ware een aanloop naar de 11 km lange klim naar El Torcal, met hier en daar percentages van zo'n 13%. Een mooie klim en we genieten van de prachtige uitzichten op de grillige bergen en rotspartijen en aan de linkerkant soms indrukwekkende vergezichten.
Op de pas is de afslag naar boven naar parque El Torcal, een klaksteenrotslandschap dat tot bizarre vormen is geërodeerd. Wat zou ik graag naar boven gaan en daar een wandeling maken.
Maar het dalen dat ons te wachten staat lokt ook. Wat een beloning. Het is volgens ons aan deze kant iets minder steil - hoewel? - en we dalen tot aan Villanueva de la Concepción. Daar slaat het verkeer af richting snelweg en vervolgen wij onze weg over de MA 424 richting Almogia. We hebben deze weg zo goed als voor onszelf. Wat een rust, wat een genot om hier te fietsen door het glooiende boerenland, meestal licht dalend. Later wordt het weer wat ruiger en hebben we een schitterend uitzicht op de Montes de Malaga, maar dat is volgens mij alweer na Almogia. Ook volgt er als verrassing, nadat we een stuwmeer zijn gepasseerd, als afsluiting van onze fietsreis nog onverwachts een klim. Met dit bewust zijn - dit is wel de laatste dag fietsen - gaan we er nog eens lekker tegenaan; het lijkt wel of we met een tijdrit bezig zijn. Ik geniet, Henk moppert goedaardig, dus geniet ook. Even later fietsen we Puerto de la Torre in een voordorp van Malaga en wordt het drukker. Op de kaart had ik een klein weggetje gevonden dat bij het vliegveld uit zou moeten komen. Daar wilden we proberen naar toe te fietsen. Al weer een eind voorbij Puerto de la Torre zie ik een afslag naar Torremolinos. Ik zal summier beschrijven van wat er daarna gebeurde. Het was in ieder geval de goede richting. Het klopte ook allemaal. Maar men - en toen ook wij- was ontzettend met de weg bezig, rotondes, wegverbreding, zodat het af en aan rijden van grindwagens was. Op een gegeven moment vragen we de weg, maar wie kent nu de route van het kleine achterafweggetje naar het vliegveld. O, ik kan nog wel even zeggen dat ik uitgezocht had naar Pilar del Prado te gaan, daar linksaf over de snelweg en dan .... nou wie wil kijken, het is op de kaart te volgen. Behalve dat achterafweggetje. Wij hebben dus gevraagd, nog weer eens gevraagd, zijn meerdere kanten opgewezen en zijn toen op ons gevoel gaan rijden (mijn gevoel, Henk z'n verstand). Gelukkig had ik het wegenpatroon goed bestudeerd - vind ik leuk - en als we onder diverse autowegen door fietsen, weet ik waar we zijn en dat we de goede richting op gaan. Ook weet ik dat we over een spoorlijn moeten. We komen over een groot en betrekkelijk rustig industrieterrein. Even verderop zijn ze met de weg bezig en Henk vraagt nog maar eens aan een man die het verkeer staat te begeleiden. In de verte heb ik al een overgang over het spoor gezien en als dat als de overgang is, waarvan ik vermoed, dat wij zo op de weg kunnen insteken, waar jouw beschrijving naar het vliegveld ook langs gaat, dan is het 'kat in het bakkie'. En het klopt. De man was stellig, ik overtuigd en Henk gelooft ons allebei, dus het is daarna een fluitje (van een cent). Niet lang daarna rijden we bijna blindelings de ons al bekende camping in Torrremolinos op. De 'karakteristieke' (zal ik in het vervolgverhaal nog eens vertalen) beheerder zit nog steeds met dezelfde gezichtsuitdrukking op z'n stoel achter het bureau van zijn kantoortje, als bij ons vertrek twee jaar geleden. We vertellen trots, en ook wel om een beetje indruk te maken, dat we met de fiets vanuit Antequera komen. Hij vraagt om onze pas, Henk rommelt in z'n tas en dan verschiet z'n bruine gezicht van kleur. "Mijn pas ligt nog in de hostal van Antequera. Ik ben door dat gedoe met de lekke band vergeten hem te vragen". Henk rommelt nog eens in z'n tas, maar weet het eigenlijk wel zeker.
"Kunnen we hier ergens een auto huren?", is al snel mijn volgende vraag om de even dreigende impasse te doorbreken. De campingbaas is erg gedienstig; hij regelt een autootje voor ons bij een verhuurbedrijf, komt diverse keren even naar ons toe als wij de tent opzetten om een en ander te bespreken, belt ook nog even naar de hostal in Antequera om te zeggen, dat we morgenvroeg komen. Fijne kerel.
"Je moet het helemaal niet vervelend vinden Henk, zoiets kan iedereen overkomen. En het mooiste is, dat we morgen nu toch naar El Torcal kunnen gaan. Goed geregeld eigenlijk. Leuke verrassing. Ik zit me er nu al op te verheugen, zie het helemaal zitten. En nu eerst een biertje?"
's Avonds lopen we nog even langs het strand over de nieuwe boulevard, waarmee ze twee jaar terug aan het aanleggen waren. We zien het wel zitten om hier een paar dagen uit te rusten en even niks te doen. Ja, de boeken uitlezen die we de hele vakantie meegesleept hebben.

Info:

De bergen uitfietsen en door Malaga: je kunt Raúl's beschrijving volgen op pagina 78 van zijn boek en vervolgens de beschrijving naar het vliegveld volgen pag. 117.
Het is iets om, maar het biedt je houvast.
Alhoewel, ons 'gedoe' had ook wel weer wat.

Vanaf het vliegveld naar de camping in Torremolinos:
Volgs beschrijving Raúl pag. 80. Bij 5,5 km. fiets je langs het stand en de zeepromenade. Als je bij een rotonde komt ga je rechtsaf. Volgens mij staat daar al een verwijzing naar de camping. Je volgt de weg omhoog, onder het spoor door langs een weg met in het midden palmbomen. Aan het eind zie je rechts een groot restaurant en daarnaast een garage. Loop over hun terrein heen, voor de showroom langs van de garage en aan het eind zie je een voetpad naar de camping. Je bent er zonder over de zeer drukke en levensgevaarlijke N340 te hebben hoeven fietsen.

Camping Torremolinos: de enige camping in Torremolinos ligt ongeveer 1 1/2 km van het strand. Eenvoudige camping, sanitair werd goed onderhouden toen wij er waren, maar ik vraag me af of het voldoende is in drukkere tijden. Restaurant aanwezig. Ga daar eens wat eten of drinken, gewoon omdat ikhet hen dat zo gun en het is goed. Lees daarover in beschrijving verblijf Torremolinos.