Andalusië per fiets 2005

Woensdag 15 juni 2005 El Chorro - Antequera

Asociaal weggetje met asociale hondjes

Decampingbarseñora had ons gisteravond beloofd, dat ze brood voor ons zou bakken, maar om 9.00 uur is er nog geen leven in de bar. We fietsen naar het dorpje, niet meer voorstellend dan een paar huizen en een stationnetje, waarnaast ook een antieke bar met antiek winkeltje en antieke beheerster,en waar we tostada con tomate bestellen. De rest van het dorp is ooit in het stuwmeer verdwenen. Terwijl ze met de bestelling aan het rommelen is, kunnen wij het een en ander in ons opnemen. Er is van alles te zien vanaf het terras. De stationschef die zijn ontbijt komt bestellen. Een trein die zonder te stoppen, voorbij dendert. Een goederentrein vanaf de andere kant. De stationschef, die iets opraapt naast het spoor. Het jonge hondje dat ik zojuist van de berg af naar beneden zag lopen? Ik heb hem na het passeren van de trein niet meer gezien. Een hond op het terras, die zo te zien nog jongen zoogt. Een hondje aan de zijkant van de bar gebonden, die tussendoor wat water krijgt van de señora. Daarna krijgt eerst de stationschef een tostada con tomate en daarna wij een be-oliede tostada met wat tomatenpitten. Verschil moet er soms zijn, dat begrijpen we best. We laten het ons goed smaken.
We blijven even later op een Y-splitsing staan en zien dat we aangekomen zijn bij het asociaal steile stukje, waar jij het in je tekst over hebt. We zetten de fiets direct in het kleinste verzet en wagen het erop. Een man roept aan ons en al verstaan we hem niet, het moet iets geweest zijn van asociaal steil. Het is zeker een stijging van over de 20%. Ik sta al weer snel naast de fiets en even later redt Henk het ook niet. Duwen dus en een aardig eindje.Regelmatig stoppen we en kijken achterom, om een laatste blik te kunnen werpen op het stuwmeer. In de beschrijving staat tot voorbij het huis met de aanblaffende honden en het duurt wel even voordat we er zijn. En gelukkig, hier ontdekken we de eerste echte fout in jouw boekje. Er blaft geen hond. Al snel daarna, ongeveer nadat we een kilometer gefietst hebben, komt de tweede misser. Vanaf een huis aan de linkerkant van de weg, komen twee loslopende herdershonden woest blaffend aangerend plus een keffertje. Ik rijd een eindje vooruit, dus ik ben het eerst aan de beurt. Ik kan zo snel mijn dogcheeser niet uit mijn stuurtas trekken zodat ik alle mij automatisch in de mond gelegde scheldwoorden brul. Oei, daar hebben ze niet van terug. Maar dan zien ze Henk. De herdershonden vinden vinden het al niet leuk meer en gaan terug naar huis. Keffertje wil echter Henk z'n kuiten wel testen, lekker stoer doen tegenover de herders. Keffertje gaat af als hij kennis maakt met een klein toontje uit de dogcheeser. Snel druipt hij af.
We krijgen nog een paar flinke klimmen te verwerken, waarbij een 16%-er. We zijn het er over eens dat we het weggetje wat aan de te heftige kant vinden en dat het wel wat minder had gemogen. Maar goed jij hebt gezorgd voor wat afleiding door links hoge rotswanden te organiseren en rechts steeds weer veranderende vergezichten.
Valle de Abdajís. Vanuit onze ooghoeken zien we de mooie drinkwaterbronnen, maar rijden door. Na een poosje merk ik dat ik Henk ben verloren. Hij bleek een onderonsje met een Spanjaard te hebben gehad, die hem spontaan aansprak.
" Alleman? English? France?" "Nee Holandesa". "You must do your best for the European country". Henk belooft het.
Het is daarna niet meer zo ver naar Antequera al moet er wel geklommen worden. Het is geen lastige klim. Wat we wel lastig vinden is het binnenfietsen van Antequera. De straten zijn smal en we moeten vrij steil naar beneden over gladde keien. Wij kiezen voor hostal restaurante Madrona. Een goede keus blijkt later, als we onze kamer met oude tegelvloer bekijken. Het ziet er allemaal keurig uit. Er is zelfs airco. Het raam komt uit op binnenplaats waar het restaurant is. Heel apart en gemoedelijk. Van de drukke winkelstraat, die voor het restaurant langs loopt merken we niks.
Aan het eind van de dag gaan we Antequera verkennen. Bij de hostal krijgen we een plattegrond en een culturele wandelroute door de stad. We bezoeken de Iglesia del Carmen. Erg culturistisch zijn we vandaag niet ingesteld, maar zijn dan toch weer blij dat we het mooie barokretabel niet gemist hebben. En verder is het lekker koel is in de kerk. Vanaf het plein voor de kerk heb je een mooi uitzicht naar alle kanten. We volgen wel de culturele route, maar zijn meer bezig van schaduw naar schaduw te lopen, dan nog serieuze aandacht aan iets te besteden. Ik denk dat het verzadigpunt is bereikt. Rondslenteren door de vrij nauwe straatjes van het oude plaatsje is trouwens ook erg leuk.
's Avonds gaan we eten bij restaurant La Giralda, die in het Trotterboekje wordt aangeprezen. Het was er indertijd misschien goed en niet duur, wij vinden het niet echt iets bijzonders en aardig aan de prijs. Teveel aandacht gehad vermoed ik door de vermelding in Trotter. Achteraf waren we liever bij ons eigen hostal gebleven, waar het goed en gezellig lijkt. We strijken daar dan bij terugkomst ook nog maar even neer.

Info:
Hostal Madrona, Calle Calzada 25, keurige kamers met douche, toilet en airco. Om er te komen: Ga eerst naar het toeristenbureau in het centrum. Wordt regelmatig aangegeven. Voor het toeristenbureau langs de zijstraat in, dan is het volgens mij de 2e straat links. Vraag gewooon even iemand naar de Calle Calzada. Het is een bekende winkelstraat, die de meeste mensen wel weten aan te wijzen.