Andalusië per fiets 2005

Dinsdag 14 juni 2005 Ronda - El Chorro

Rit met veel afwisselende en indrukwekkende natuurvarianten

Slecht geslapen. Er liep vannacht een hond bij de tent boos de grauwen. Als het tenminste een hond was. Zijn daar wolven? Ik voel me verre van fit. Ach, ik ga er van uit dat het zo wel over gaat als we eenmaal fietsen.
We willen vers brood halen in het buurtje even voor de binnenstad, maar nergens vinden we een bakker en een supermarkt voor ontbijtzaakjes. We dolen een poosje rond, worden van hot naar her gestuurd. Dan eerst maar verder Ronda in. Het is een nauwe steile weg richting de Puente Nuevo en ik moet van de fiets; gewoon door angst voor het verkeer dat achter me zit te drukken. Bij het afstappen schiet het me bijna in de rug en wordt me de adem ontnomen. Wandelend gaan we verder door de winkelstraat; de ijszaken zijn nog niet open. Gelukkig vinden we bijna aan het eind een supermarktje waar we brood en sap kunnen kopen. Aan het eind van de straat is links een parkje met bankjes, onze ontbijtplek dus.

Na het ontbijt voel ik me gelukkig iets beter. Dat het me in de rug schiet is volgens mij puur van angst, waarbij ik te gespannen fiets. Goh, wat kan ik soms panieken! Gelukkig loodst Henk me daarna vlekkeloos Ronda uit, waarna ik snel weer de oude ben. Zonder Henk ben ik nergens al zegt hij dat ook wel eens van mij. Dan komt dan alweer mooi uit, we vullen elkaar prima aan, toch?
Al snel is er buiten Ronda geen verkeer meer te bekennen; we hebben de weg voor onszelf.

Raúl, je hebt bij dit gedeelte niet veel over het landschap verteld, en dat begrijp ik wel. Hoe is het te omschrijven? Hoe breng je het schitterende kale landschap met woorden in beeld? Misschien is de beste omschrijving een rotsig maanlandschap met hier en daar een boom. Nee, dit doet de omgeving nog geen recht. Een plaatje dan maar. Een kudde schapen steekt de weg over, begeleid door drie herders te paard. De derde herder moet terug. Aan de overkant zijn een paar schapen achter gebleven. Hij probeert met fluiten en roepen de schapen weer in het gareel te krijgen. We weten niet of het gelukt is. Een poosje later wordt het rotsiger. De Puerto del Viento ligt in een nauwe kloof. Ook al weer zo geweldig mooi. We kunnen geen foto's maken. Te gevaarlijk en vaak te onoverzichtelijk om stil te gaan staan. Wel moeten we de regenjassen aan tegen de frisse wind. Daarna dalen we naar het ons al bekende El Burgo, waar we op 7 juni hebben overnacht. We blijven tot Ardales golvend fietsen, voornamelijk dalend. Een pleziertochtje met steeds weer wisselende uitzichten. Ik heb het gevoel dat ik helemaal volgezogen wordt met alles wat ik opneem. Het is bijna teveel. Het woord 'overweldigend' is hier haast nog te zwak uitgedrukt. Niet dat deze tocht uitspringt boven andere, maar het grijpt je soms zo aan, als je beseft waar je fietst. En omdat er tot nu toe nog niet al te hard gewerkt is, raakt het je ineens.

Even voor tweeën rijden we Ardales binnen, net voor winkelsluitingstijd kunnen we nog wat boodschappen halen. Apart plaatsje trouwens. Niet echt mooi, maar men is druk bezig het dorp opnieuw aan te kleden. Wij zitten even later op een bank onder een iel boompje aan een brede boulevard te eten. Na tweeën, als ook de schoolkinderen achter de deuren zijn verdwenen, is er geen kip meer op straat. Wel een mooie goudbruine kortharige vrij jonge hond met droeve ogen en de staart tussen de poten. Langzaam komt hij dichterbij. Je kunt zijn ribben tellen, zo mager is hij. Bij elke beweging, die we maken schrikt hij. We gooien hem een stuk brood toe met chocopasta. In één hap is het verdwenen. Ik zoek in de tas om wat hardkeks. Wanneer ik ze toegooi, rent de hond verschrikt weg. Och, wat heb ik een medelijden met het beest. En hij is zo mooi. Henk waarschuwt mij, dat ik straks waarschijnlijk een hond naast de fiets heb lopen. Vrienden van ons hebben dit al eens meegemaakt in Spanje, toen ze eveneens een hond met de nodige liefdadigheid hadden omringd. Bruno, want zo heette mijn hond inmiddels, laat zich echter niet meer zien.

Na Ardales fietsen we langs een blauw stuwmeer, een van de vele stuwmeren in dit gebied.. De omgeving wordt weer totaal anders. Rotsiger, steeds steiler en hoger en veel naaldbomen. We volgen de borden El Chorro, fietsen door een mooie kloof met naast ons een rivier, komen langs een bron, waarvan het water een beetje vreemd smaakt. We kunnen niet uit de tegenstrijdige tekst op het bord opmaken, of we er nu wel of niet uit mogen drinken. Even later zien we aan de overkant van het hier nog smalle stuwmeer tegen de rotsen het beruchte en levensgevaarlijke pad lopen door de Garganta del Chorro. Het smalle pad is soms niet meer dan planken, die met een verbinding tegen de rotsen gelegd zijn. En je moet niet raar opkijken, dat er eens een plank mist. Een reling is daar overbodige luxe. Wij hebben dit allemaal van horen zeggen. Zelf wagen we ons daar niet. Je moet ook nog eens door donkere tunnels, waar ook de trein doorheen raast. Ik heb zelfs gehoord dat het pad inmiddels onklaar is gemaakt, omdat het te gevaarlijk is.

Op de camping in El Chorro worden we wat vreemd ontvangen. Bij het kantoortje staat aangeplakt, dat we ons moeten ons melden bij de bar. Daar wordt ingewikkeld gedaan en zegt men dat de camping gesloten is. Achteraf denk ik dat het door de beperkte Duitse woordenschat komt, waardoor misverstanden ontstaan. Jammer, want even later vertrekken Fransen die dezelfde mededeling kregen.
Nadat we de tent op een terras gezet hebben, wandelen we nog even naar het stuwmeer.

Ah, dit wil ik nog even vertellen. Twee terrassen boven ons staan 3 Engelse jongens. Bergbeklimmers concluderen als we hen zien thuiskomen in hun klimoutfit. Onderweg hebben ze boodschappen gedaan. Ze dragen zes x 2 ltr. sprite, zes x 1 1/2 ltr. water en nog veel meer. Genoeg voor een verblijf van een aantal dagen lijkt ons.
Ondertussen komt een jong Duits stel de camping op gelopen. Hij smijt zijn rugzak neer en komt gelijk naar ons toe lopen, of liever gezegd naar onze fietsen en daarna naar ons. De jongen is ontzettend spontaan en vrolijk en vraagt honderd uit, is erg enthousiast en wil ook fietsen. "Zouden hier fietsen te huur zijn? Dan doen we de rugzak op en fietsen naar Ronda". Het meisje is wel sportief maar heeft niet veel fietservaring. "Niet doen", fluister ik haar in. Hij protesteert, maar ik vraag hem of hij na de vakantie met z'n vriendin verder wil. "Je kunt best een fiets gaan huren, maar doe dan eerst eens een dagtochtje" is mijn advies. We hebben l veel plezier om zijn enthousiasme.
Even later komt een van de Engelse jongens ons vragen of we belang bij water hebben. Hij staat met vijf 2-litersflessen bij ons. Morgen vertrekken ze. Wij nemen twee flessen en sturen hem door naar het Duitse stel. Ze komen daar aan de praat en het gaat over bergklimmen. En ja hoor, de Duitse jongen wil klimmen. Ook kan hij alles gebruiken. Zo staat even later een grote 10 ltr. zak houtskool naast hun tent en er wordt nog meer naar toe gesleept, wat om hun piepkleine tentje, waar ze amper met z'n tweeën in kunnen, wordt neergezet. De volgende ochtend zijn de Engelsen al vertrokken als we wakker worden. Bij de container staan nog een paar volle flessen sprite, water, drie zgan slaapmatjes. Wij nemen twee matjes mee, makkelijk voor op het strand in Torremolinos; de rest zetten we bij de slapende Duitsers bij de tent.

Info:
Camping El Chorro: over stuwdam linksaf en het water blijven volgen. Camping na zo'n 500 mtr. Mooie terrassencamping onder naaldbomen. Geen winkel, wel restaurant, klein zwembad. Mooi en schoon sanitair. Laat je bij inschrijving niet van de wijs brengen. Als men bij de bar zegt, dat de camping gesloten is, bedoelt men dat het kantoor gesloten is. 's Avonds komt de campingbaas afrekenen. Wel nemen ze bij de bar de pas in. Vreemde gang van zaken, maar het komt uiteindelijk goed al hebben wij er wel een paar keer aan moeten herinneren, dat ze 's avonds de campingbaas gingen bellen, dat er gasten waren gearriveerd.
Brood volgende morgen: ga naar het station, bij de bar ernaast is een klein winkeltje. Zie verslag 15/06.