Andalusië per fiets 2005

Vrijdag 10 juni 2005 Rondrit Natuurpark Sierra de Grazalema

Een rondje van en voor Raúl

Vooraf: Degene die met de gedachte speelt om dit ritje over te slaan, niet doen! Het is een afwisselende tocht door prachtig en gevarieerd natuurschoon.

We willen vroeg op staan en laten de wekker om kwart voor zeven aflopen. Er wacht ons een schitterende begroeting door de zon die over de horizon komt schuiven.
Na een muesliontbijt, rijden we de camping af en zitten gelijk al op de door jouw beschreven route. Na een klim van 2 km - toch een stuk lichter zonder bepakking, alleen dat went ook al weer snel - dalen we 11 km langs een kloof met de diepte beneden ons en rechts rotsgebergte. Voor ons hebben we prachtige vergezichten. We komen niemand tegen behalve een parkwachter, die vriendelijk groet. Overweldigend mooi allemaal.
In El Bosque zijn ze bezig met het prepareren van de Arena voor het stierenvechten morgen. Wij nemen even een kijkje, morgen zullen we er sowieso zeker niet bij zijn.

Daarna volgt er even een iets drukker stukje weg, maar de 7 km die we daar over fietsen kunnen we voornamelijk van de kruipstrook voor vrachtauto's gebruik maken. Bij de afslag naar Zahara stoppen we onder een boom naast een huis; een kersenboom. De kersen zijn op stahoogte al geplukt en Henk probeert een stukje in de boom te klimmen. "Henk pas op, je komt boven het raam uit; de mensen schrikken zich dood als daar iemand met een helm op op die hoogte bij hen naar binnen kijkt. Ik koop zo wel een pondje voor je".
We fietsen daarna door een pittig golvend graanlandschap en weilanden gestoffeerd met koeien en stieren in diverse kleuren, richting Zahara. Voor de afslag is nog een gemene klim van 18% te nemen, maar we kunnen in het zadel blijven zitten. Boven aangekomen puffen we op het kruispunt even uit. Drie wielrenners, zo'n beetje van onze leeftijd, passeren ons. De een roept wat tegen de ander, waarop deze me strak aankijkt: . "Si, una señora", roept hij dan. Daar kick ik geweldig op natuurlijk.
Zahara ligt hoog tegen de rotsen aan geplakt en op erg klein verzet kachelen we naar boven. Na wat gegeten te hebben struinen we nog wat rond. Het is een lief stadje en heeft de nodige geschiedenis achter de rug. Bewijs is o.a. de ruïnes die vanaf uitzichtspunt voor het toeristencentrum beneden te zien zijn. Van hieruit is ook een schitterend uitzicht op het stuwmeer beneden. Ook boven de stad ligt nog een kasteelruïne, waar wij door jou met de fiets naar toe gestuurd worden,om daarna via de poort het stadje zo sterk uit te moeten dalen, dat ik niet durf te fietsen. Maar beneden aangekomen moeten we al snel weer klimmen. En volgens jouw grafiek belooft dan nog een en ander.
Mijn benen doen het erg goed vandaag, zodat ik wel eens een stukje vooruit fiets om daarna te stoppen voor een slokje, rustpauze en even op Henk te wachten. Wanneer ik weer even stil sta, zie ik Henk aankomen met een wielrenner in strak blauw pak naast zich. Zodra 'blauw' mij ziet, begint hij tegen mij te schreeuwen: "No parar, no parar" niet stoppen, niet stoppen - "el cuerpo se enfría ". Verschrikt stap ik op en fiets vlug voor hen uit. Ik hoor 'blauw' met luide stem van alles aan Henk uitleggen met tussendoor nog eens de aanmoedigende woorden: "arriba, arriba". Even blijft het stil, maar dan: "Un coche". Henk: "Henny er komt een auto aan". Zijn stem klink somber en ik kijk in mijn spiegeltje. Henk's houding straalt een en al lijdzaamheid uit en zijn gezicht staat zwart. 'Blauw' roept alweer: "trabajar trabajar". Werken, werken. Ik heb moeite om mijn lachen in te houden, maar van slappe lach krijg je weke benen dus ik kijk snel weer voor me.
In de verte is een uitzichtspunt. Ik hoor Henk vertwijfeld roepen: "Henny zullen we daar stoppen?" Zo schudden we 'blauw' van ons af en krijgen daarna vreselijk de lach.
Het is vervolgens nog een hele klim, de ene haarspeldbocht na de andere zo ver we kunnen kijken, en dan nog verder, alsof je de hemel in klimt. We slingeren naar boven, soms weer even stoppen, voor een hapje lucht, moed, maar vooral om om ons heen te kijken. Wat een prachtig uitzicht, wat een rotspartijen, wat een bergen. Op de pas Puerto de la Palomas geeft Henk z'n display 1180 mtr aan, precies dezelfde hoogte als de wielrennerclub van Ronda jou verteld heeft. Na de pas is het nog 5 kilometer dalen en staan we weer op de camping. Genoten hebben we Raúl, puur genoten.
's Avonds eten we op aanraden van het Engelse stel in het hostal dat ook door jou wordt aanbevolen: Casa de las Piedras. Wij kunnen het nu ook iedereen aanraden.

Morgen gaat de bagage weer op de fiets, zal wennen zijn.