Andalusië per fiets 2005

Woensdag 1 juni 2005 Laroles - Trevélez

Fietsen in de bergen, je schijnt er een ander mens van te worden

We verlaten de camping door het hek links onderaan de camping en komen op de doorgaande weg uit. Het stadje ligt nog lager; mooi dat we daar geen brood gaan kopen. Gisteravond hebben we erg moeten klauteren om uit het stadje te komen. Dat niet weer; zeker niet met bepakte fiets, dan maar met een lege maag op stap. De eerste kilometers dalen we nog en hebben een adembenemend mooi uitzicht op het hier 'rafelige landschap' van de Alpujarras. Daarna is het al snel weer behoorlijk klimmen, waarna ook weer een gedeelte dalend naar Válor. Gelukkig vinden we daar direct een supermarkt, want we hebben het gevoel dat 10 km werken met lege ons heeft genekt. Het is net of we daar de hele dag last van houden. De hele dag is het merendeel klimwerk, ook wel weer stukjes dalen, maar er zit geen regelmaat in. Knap vermoeiend, vooral de soms erg steile stukjes tussendoor bijten aardig in de kuiten en bovenbenen. Maar we vergeten niet te genieten; zien het landschap langzaam veranderen. Het blijft ruig aan de rechterhand, de Sierra Nevada. Het is alsof we op een riggel rijden en kijken links naar beneden en hebben een prachtig uitzicht op een steeds weer veranderende bergen beneden ons; dan weer versierd met rotsen, dan weer olijfgaarden of andere soorten vruchten. In de verte lijkt het of we water zien. Later beseffen we dat het velden bedekt met plastic zijn, om zo de groente nog sneller te doen groeien. Kan dat ongestraft goed gaan?
De laatste 7 km naar Trevélez is alleen maar klimmen, maar het valt erg mee, omdat het gestaag gaat. Vanaf de weg er naar toe heb je een mooi uitzicht op de kloof en het eindpunt daarvan waar het dorp ligt.

We fietsen direct door naar de terrassencamping Eco-Rustic Trevélez 1 km buiten het dorp richting Orgiva. We worden vriendelijk ontvangen door een jonge vrouw, zetten daarna ons tentje op, knappen ons op en een half uurtje later staan we weer in de receptie; Henk in overhemd en lange broek, ik een rokje, shirtje en aan mijn voeten mijn elegante teenslippers. We worden ongelovig bekeken en begroet met: "Dit kunnen niet dezelfde mensen zijn, die hier zojuist met de fiets aankwamen". Ja, we waren aardig aan de lat, maar een douche doet wonderen en nu nog een cerveza en we zijn er weer helemaal. Dat wordt snel geregeld door haar echtgenoot en campingbeheerder, een grote sportieve kerel, die niet erg Spaans oogt. Op de vraag of we 's avonds in het restaurant kunnen eten, wordt enthousiast geantwoord, dat Maria komt koken: "En Maria kookt als oma". Dat klinkt goed en 's avonds smaakt het inderdaad voortreffelijk. De muziek is ook goed; CD van Van Morrison. Als de wijn gebracht wordt door de campingbeheerder, maakt Henk hierover een opmerking. Ze raken aan de praat en al snel blijkt, dat ze van dezelfde muziek houden. Henk weet veel titels te noemen van soortgelijke muziek en tussen het bedienen door komt hij steeds even bij onze tafel. "Ken je die muziek ook, en heb je daar wel eens van gehoord?' Henk herkent het allemaal. Even later komt zijn vrouw naar onze tafel.
"Nu wil ik weten waar mijn man zo opgewonden van wordt". De spontane jonge mensen krijgen een naam: Richard (Australier) en Alexandra (Spaanse). We krijgen nog een borreltje 'van de zaak' (streeklikeur - 35%) en nog maar eentje, want Richard maakt zich bezorgd dat ik minstens vier nachten niet kan slapen, na de Café Americano sin leche die ik gehad heb. Ik denk eerder dat Henk vier nachten niet kan slapen, door de opwinding over het praten over de muziek.
.Een erg leuke ontmoeting, die de volgende dag wordt voortgezet en we ook nog kennis maken met hun dochtertje Grace. Het levensverhaal van deze spontane mensen is tot nu toe als in een sprookje; zij reist als achttienjarige naar Australië, belt op een gegeven moment ergens aan en daar staat hij. Maar in een sprookje gebeuren altijd allerlei heftige en spannende dingen en zo ziet hun levensverhaal er ook uit. Ik vertel het hier niet, weet dat hun sprookje nog lang niet ten einde is, want ze vullen het zelf in.Wel wil ik hier kwijt dat ik veel bewondering voor hen heb; hun levenslust hun bewuste levensinstelling.