Andalusië per fiets 2005

Maandag 30 mei 2005 Granada - Guadix

Op de pedale - voor vervolgverhale

Vannacht heeft het geregend, vanmorgen is het zwaar bewolkt. We blijven nog even liggen en besluiten de Veleta uit ons hoofd te zetten en naar Guadix te gaan.
En Raúl, je zult ons niet meer horen piepen hoor. Het stuk tot Granada beschouwen we als infietsen; wennen aan het klimmen, wennen aan jouw 'verrassingen', die voorkomen dat 'het verhaal' eentonig wordt. Het brengt wat meer spanning en avontuur in het verhaal, toch? Je zult zien, vanaf nu zijn we flink en zeuren we niet meer.
Zonder problemen rijden we Granada uit. Vanaf de camping steeds maar rechtdoor richting Centro en daarna de borden Sierra Nevada volgend. De drukte laten we al snel achter ons en het hele traject komen we amper een auto tegen. Het eerste gedeelte klimmen we gestaag vaak 7% met zo af en toe een uitschieter naar 9%. Een mooie klim door berglandschap. Geen uitzicht op de Veleta, het is een grauwe massa daarboven, die wat ons betreft daar mag blijven. We verlaten even de route om in het dorpje Quéntar we lunchspulletjes te kopen. Wanneer we de route vervolgen, hebben we door de pittige klim met een aantal haarspeldbochten al snel zicht op de omvang van het plaatsje. We fietsen langs het Embalse de Quéntar en komen drie fietsende Engelse jongens tegen. We roepen en zwaaien naar elkaar. Na nog een poosje te hebben geklommen zien we bij een beekje in de diepte een picknickplaats. Na de lunch kan de regenjas er zo af en toe bij aan, het ene moment tegen de regen, dan weer tegen de kou. Zeker als we de Puerto de los Blancares passeren, de wind is fris. De afdaling is rustig en lang; heerlijk. In het stadje Cenes de la Vega aarzelen we even of het wel goed gaat en vragen een politieagent de weg. Hij stuurt ons richting drukke weg, weer aarzelen we en hebben snel door, dat dit zeker niet goed is. Even later fietsen we hem weer voorbij, ik zeg "ola" en hij begint te roepen. Eigenwijs fietsen we door, klimmen het stadje door naar boven en zien de verwijzing naar 'Pinos Genil'. Er volgt een stevige klim van continu zo'n 7/8%. Op het uitzichtspunt boven genieten we even van de wijdse omgeving. De rustige afdaling gaat door roodachtig landschap. Ah Raúl, Henk ontdekt het eerste foutje, wat ik geen foutje vind omdat het zo logisch is. Maar het regent inmiddels en het ziet er niet naar uit dat het voorlopig droog zal worden, dus gun ik hem zijn plezier en zal het even melden. Km 53: jij schrijft In Purullena. RA richting Almeria en Guadix. Op het bord staat Almeria en Murcia. Kinderachtig hè?
In Guadix aangekomen regent het inmiddels erg hard. We willen naar de grotwoningen en ik heb een adres waar we mogelijk kunnen overnachten. We vinden een plattegrond bij het gesloten 'VVV-gebouw', ik schrijf de straatnamen over, waar we langs moeten, maar al snel zijn we de draad weer kwijt. Er is niemand op straat om ons te helpen. We vinden een soort oliebollenkraam, maar dan met snoepgoed en deze sigñor wijst ons de goede kant op. We volgen weer mjn genoteerde aantekeningen, en klimmen richting grotten. Op een gegeven moment zijn we er, maar kunnen maar niet ons adresje vinden. Ook hier staat op een plein een snoepkraampje. De sigñora wijst ons de weg, met de toevoeging, dat als het er volgeboekt is, wij wel bij haar mogen overnachten. Door en doornat komen we aan bij Jean en Julia, hij Fransman, zij Spaanse. We worden hartelijk ontvangen en krijgen een logeergrot toegewezen. 's Avonds is het gelukkig droog en wandelen we nog even door de grottenwijk. Heel bijzonder; al die schoorstenen die zo uit de berg lijken te steken. Daarna lopen we naar de stad, komen terecht in een Ierse Pub en volgen daar onder het genot van een heerlijke Cerveza een live-uitzending van stierenvechten in Madrid. Omdat ik altijd voor de stier ben, ben ik de enige die (inwendig) juicht, als de torero met zijn broek aan een hoorn blijft haken en de stier hem daarna nog even door de lucht gooit. De torero blijft doodstil liggen en de stier wordt afgeleid door zijn 'handlangers'. De torero kan daarna weer verder zijn kunsten vertonen en uiteindelijk wordt de stier gedood. Ik kijk trouwens al lang niet meer, maar observeer veel liever het Spaanse gezin, dat even verderop aan een tafeltje is neergestreken. Ik verwonder me er elke keer weer over dat de kinderen zo makkelijk een zak chips in handen gedrukt krijgen; ook in Spanje dus.

Oh, Henk zijn open wond. Vandaag heeft hij op z'n Teva's gefietst (dus op z'n fiets, met Teva's aan z'n voeten) en ondanks alle nattigheid onderweg, lijkt er een dun vliesje op de wond te aan te groeien. De open wond lijkt afgedicht.

Wie ook in deze grot wil overnachten: reserveren is wenselijk
CHEZ JEAN & JULIA, C/ Ermita Nueva, 67, 18 500 GUADIX (Granada)
Teléfono: (0034) 958 66 91 91
E-mail: jeanetjulia@telefonica.net of chezjeanetjulia@hotmail.com Web: www.altipla.com/jj

Info:
Rijd Guadix in en bij de rotonde rechtsaf richting bariada de Cuevas. Beter even navragen, weet het niet precies meer. Daarna volg je de borden Cueva Museo en je komt na een poosje op een soort dorpspleintje met een wit kerkje. De overnachtingsgrot ligt achter het kerkje. Daar staat een houten verwijzingsbordje en even later zie je links het houten uithangbord: Chez Jean en Julia. Voor toilet en douche moet je naar buiten naar een afzonderlijke ruimte. Temperatuur in de grot is altijd 20 graden. Ontbijt is inbegrepen en daarvoor word je uitgenodigd bij Jean en Julia in hun eetkamer. Wij betaalden € 38,- incl. ontbijt.