Andalusië per fiets 2005

Vrijdag 27 mei 2005 Zuheros - Montefrio

Met de hartelijke groeten aan Raúl

De Engelsman zit al aan het ontbijt als we beneden komen. Ik vraag even naar zijn fysieke toestand. Hij antwoordt in ieder geval weer in het Engels en vertelt dat hij nog wel erg moe is. Ik bereid hem een beetje voor op wat hij op z'n tocht naar Cordoba moet overwinnen.
Het grafiekje voor vandaag laat nogal wat hoogteverschillen zien. Ik maak me lichtelijk zorgen, want mijn spieren voelen nog niet soepel na de inspanning van gisteren.
De afdaling vanaf het hotel het stadje uit is zo steil, dat ik amper durf te fietsen, maar gelukkig (zucht, zucht), het duurt niet lang of we moeten al weer stijgen. Het is een mooie klim, niet meer dan 7% langs steile rotswanden. De temperatuur is eerst nog goed te doen, er waait een verkoelend windje. We genieten met volle teugen. Wat al weer een schitterende tocht, fantastische uitzichten. We kopen pan bij de panaderia van Almedinilla en ocho lonchas mortadela aceitunas(8 plakken boteramworst met daarin olijven verwerkt) bij de supermercado in het straatje er tegenover en natuurlijk voor ons elk een liter melocoton-sap con uvas (perzik- met druiven-sap), plus de nodige cola-aanvulling. Het is inmiddels al weer erg warm als we daarna het stadje uit fietsen en aan de elf kilometer lange klim beginnen, ook weer niet meer dan 7%. We staan er versteld van hoe snel we stijgen als we even later een mooi uitzicht hebben op het stadje beneden ons. Als we eerst maar bij de Col met de drie Cipressen zijn, dan hebben we het gehad, is onze instelling. Kijk maar eens naar het grafiekje Raúl, dan klopt onze redenering toch?
"Henk zijn dat daar drie cipressen?" "Interesseert me niet, als het maar naar beneden gaat", klinkt het vermoeid achter me. Als Henk zegt: "Interesseert me niet", weet ik dat het omslagpunt is bereikt van: 'leuk, mooie tocht' naar 'zijn we er nou nóg niet'. Toch moeten het de cipressen geweest zijn want we dalen even later. In het wegdek zitten veel gaten, zodat we erg geconcentreerd moeten rijden.
"Kijk daar is de bar waarvan Raúl de lekkere brandstofcakejes aan beveelt voor de laatste kilometers. Niet nodig hè? We hebben nog een stukje brood en cola". Iets verderop gaan we op een muurtje zitten. Ik weet nog dat ik daar naar de vogels heb zitten luisteren. Vol vertrouwen, dat het nog maar een klein stukje zou zijn, nog 12 km, met weinig hoogteverschil. De omgeving oogt ook redelijk vlak Dat moet fluitend te doen zijn. Echter, niet veel later, tot onze grote ontsteltenis, volgt me er na een leuke afdaling toch een klim! Wat voor één, vraagt de lezer zich nu waarschijnlijk af? Een te lange klim, waarbij Henk zijn display een stijging van 17% aangeeft!! Een klim waarbij je beter niet kunt afstappen, omdat je de bepakte fiets nauwelijks naar boven kunt schuiven. Raúl, je oren moeten getuit hebben toen ik de top had bereikt en weer genoeg lucht had. Wil je een kleine bloemlezing horen? Dat moet wel, want ik wil het je gewoon zeggen. Houd je vast en denk er even een verontwaardigde toon met stemverheffing bij.

"Nou zie je maar weer, je kunt fietsroutes uitzoeken niet aan een Spanjaard over laten. Dit is toch niet normaal, hier stuur je toch geen fietser langs. Dit kun je toch niemand aan doen. Nou, hij gaat maar mooi terug naar zijn eigen land en voor straf met de hand een paar % van deze bult afscheppen. Mijn beeld van hem is nu in elk geval aardig bijgesteld. Niet alleen maar meer die aardige vriendelijke Spaanse jongen, waarvan ik dacht dat hij wel de meest fietsvriendelijke wegen zou weten te vinden en zichzelf ook niet aan zulke uitdagingen zou wagen. Nou dat belooft nog wat".
Ja Raúl, misschien heb ik op de beurs wel een vriendelijke indruk op jóu gemaakt, maar als mijn temperamenti de kop op steekt .... Maar zou ik zonder dat 'vuur' zulke tochten kunnen maken? Het was in elk geval heerlijk om even goed van me af te kunnen mopperen; het gaf me net dat beetje ontlading, dat nodig was voor het laatste stukje.

De lange afdaling die we daarna maken maakt heel veel goed, al stijgt het de laatste 5 kilometer weer. En je hebt een prima hotel voor ons uitgezocht. We hebben heerlijk gegeten op de binnenplaats en ook nu weer de dag geeëvalueerd. Luister maar.

Vanuit Zuheros, door een soort kloof was indrukwekkend mooi. Trouwens de hele dag was er veel afwisseling, met overweldigende uitzichten op rotsgebergten en later olijfgaarden en korenvelden. Veel vogels gehoord. Ook heel rustig, nauwelijks verkeer. Goed die bult van 17%. Er was gewoon geen andere mogelijkheid lijkt me, of het was minder mooi geweest. Nee, het was meer het onverwachtse en de vermoeidheid, die me aan het mopperen maakten. En niet te vergeten de pijn in mijn heup en rug. Maar eens even naar het grafiekje van morgen kijken. Hm, het lijkt wat makkelijker te worden. Hoe het met Henk z'n open hak is? De trekpleister zuigt hem mooi schoon zo te zien.

Met een belletje Soberano sluiten we de dag af . (Vertaling: een glaasje Spaanse cognac).

En Raúl, in mijn hart heb ik respect voor jou; tot nu toe heb je ons op een prachtige route getrakteerd en de aanvullende info in jouw boek maakt het af (en dat grafiekje dat klopt wel, elk pukkeltje kun je daar nu eenmaal niet in vermelden).