Andalusië per fiets 2005

Maandag 23 mei 2005 Cazala - Hornachuelos

Valse start

De gang zit er nog niet direct in vanochtend. Als ik mijn bepakte fiets wil verzetten, ontdek ik de lekke voorband. Aftuigen maar weer. De hostal ligt aan een rustig smal straatje. Rustig, totdat Henk het wiel uit de fiets gehaald heeft. Daarna komt de ene na de andere auto door de straat rijden en ben ik steeds bezig onze bagage te verzetten, om de tassen niet plat te laten rijden.
Even later in de supermarkt zit het ook al niet mee. Een vrouw op leeftijd wilde haar dag goed beginnen en ging stennis maken over een kassabonnetje. Het duurde uren en uren, er stond een lange rij voor de kassa, maar dat maakte de cassière en de vrouw niet uit. Iedereen leek geduld te hebben, behalve wij. Tijd genoeg om daar eens over na te denken. Waar waren wij mee bezig? Vakantie - onthaasten - geen stress. Gejaag en gedrijf kennen ze hier echter niet, oftewel efficiëntie in onze ogen. Alles gaat veel gemoedelijker en je zag niemand zich er druk over maken. De gezichten stonden gewoon ontspannen. Aanpassen dus. Deze bezinning heeft me veel opgeleverd tijdens het vervolg van de vakantie, waar een dergelijke situatie zich nog regelmatig herhaalde.
We beginnen met een afdaling over de A 455 van 5 km lang door een schitterende natuurgebied. We passeren Estación de Cazalla y Constantina, waar toevallig een trein passeert. Ver van te voren worden de bomen neergelaten. Waarschijnlijk is de spoorwegbeambte daarna koffie gaan drinken, want hij vergeet ze weer op de draaien. Een wachtende auto, de eerste die we op deze route zien vandaag, begint uiteindelijk luid te toeteren. We vervolgen de weg door het boerenland naar Constantina. En Raúl, dan zitten we weer op jouw route. Het is een tocht van klimmen en dalen; we moeten regelmatig rivierbeddingen oversteken. Soms stroomt er nog wat water, meestal staan ze droog. En een vogels dat we horen. Verkeer is er bijna niet. Natuurlijk volgen we jouw goede adviezen op en strijken neer bij de bar met de leeuwenfontein. De tostada tomate smaakt heerlijk. Het wordt daarna allemaal wat steniger en rotsachtig om ons heen. Wat wil je, we fietsen door de Sierra Morena. In de verte ligt het stuwmeer. Ik verwacht dat we daar een stukje redelijk vlak kunnen fietsen, maar dat valt tegen. De weg ligt vrij hoog en is later erg slecht. We doen gewoon kalm aan en maken vaak een stop om gewoon even te kijken. In Hornachuelos fietsen we eerst even naar het stadje. Poeh, wat een klim zeg. Aardig plaatsje. Hostal El Kiosko is jammer genoeg gesloten, het ziet er erg authentiek Spaans uit. Dan maar terug naar Hostal El Alamo, waar we een appartementje toegewezen krijgen. Het zwembad lokt en even later koelen we onze vermoeide lichamen in het koude water. Heerlijk. Henk gaat daarna ook nog even in bad. Mocht zijn wond op zijn hak een dun vliesje gehad hebben, dat is er nu in elk geval helemaal afgeweekt. De pleister moet nu iets groter worden geknipt.
Ik begin mijn onderrug te voelen. Had ik naar het innerlijke stemmetje moeten luisteren, dat zei: "Niet in dat koude zwemwater gaan; slecht voor de spieren!"?
's Avonds eten we op het terras van het restaurant. Inderdaad heerlijk gegeten Raúl. En wat een romantisch uitzicht.

Route vanuit Cazala:
Stadje aan de noordkant verlaten en bij tankstation rechtsaf richting Constantina over de A 455. In Constantina de route van Raúl oppakken.

Estación de Cazalla y Constantina: het stationnetje waar de fietsers aankomen, die het eerste gedeelte met de trein gaan, zoals beschreven in het boek (pag. 34)