Andalusië per fiets 2005

Vrijdag 20 mei 2005 Beekbergen -Sevilla

Hebben we alles?

Marianne, onze trouwe vakantie-breng/haalvriendin, waar we ook op- of uit bus- of vliegtuig stappen (in Nederland dan), heeft ons weer netjes afgeleverd op Schiphol. Wat een genot. De fietsen zijn al vervoerklaar gemaakt, stuur overdwars, pedalen eraf, zadel naar beneden. We hoeven ze alleen nog maar in de kartonnen doos te schuiven, die we van de fietsenmaker hebben gekregen. Ideaal; de fietsen zitten goed klem. Vanuit de wachtruimte bij de gate hebben we goed zicht op het inladen van de bagage in het vliegtuig. Zo zien we, dat de dozen met onze fietsen liggen te wiebelen boven op hoog opgestapelde berg koffers op een transportkarretje. Mijn doos glijdt al snel van de stapel koffers af en stuitert op z'n 'kont' op de grond.
"Jullie fietsen zeker?", zegt de man naast mij als ik roep "pas op, grijp hem dan". De jongen bij de kar is echter druk bezig om de weigerende transportband weer aan de praat te krijgen, waar inmiddels Henk z'n fiets op ligt, bijna bij de ingang van het vliegtuig. Je ziet de doos steeds schuiner glijden. In de vertrekruimte wordt nu door meer mensen meegeleefd. Je hoort van meerderde kanten: "Oeh, ooh, gaat nooooit goed". Hij is bijna boven. Als hij nu naar beneden smakt, zal de doos niet voldoende bescherming kunnen bieden. Dan zien we gelukkig een paar armen uit de laadopening steken, die net bij de doos kunnen en er aan gaan sjorren. Nog één keer blijft hij haken achter de deur, dan wordt hij naar binnen getrokken. Mijn fiets gaat als laatste netjes over de transportband naar boven.

De vliegreis verloopt voorspoedig. Henk voert een onderhoudend gesprek met een Spanjaard, die in Nederland trainingen geeft aan 'de top' van grote bedrijven. Tijdens de bijna drie uur durende reis vertelt hij eigenlijk een beetje zijn levensloop en hoe hij er toe gekomen is om een zeer goede functie in het bankwezen om te ruilen voor deze uitdaging. Interessante man.

In Sevilla komen onze fietsen onbeschadigd uit de dozen. Henk draait de pedalen eraan, zet de sturen recht, we hangen de tassen eraan en rijden de voor ons al bekende weg naar de camping. Op de rotonde gaat het even verkeerd. We slaan een weg te vroeg af; moeten nog even wennen, dat in Spanje de borden iets anders geplaatst worden dan in Nederland.
Op de camping is alles nog hetzelfde. Een landingsbaan reikt nog steeds tot de omheining van de camping, de drukke weg voor de camping lijkt nog drukker dan twee jaar terug. Ook de vriendelijke campingbaas is er nog. Hij spreekt een beetje Duits/Nederlands.

En Raúl, voor jou als hostalfietser moet dit vermakelijk over komen.
De tent wordt opgezet. "Waar is het grondzeil?" "Oeps, ik dacht dat ...." Dan maar zonder. "Waar zijn de achterlichten van de fiets?". "In de keukentas, geloof ik. Nee dus, misschien in de gele zak? Nee, ook niet, oh, wel het grondzeil". "Heb jij trouwens nog aan de bidons gedacht?" "Nee, jij?" We dreigen in de gevarenzone te raken van lichte oververhitting. Het is trouwens 35 graden, het is even aanpassen.

Ach we vinden zo'n beetje alles weer terug, behalve dan: de bidons, kettingolie, het bloesje dat ik als jasje wilde dragen, mijn fietsjack. Achteraf blijkt, dat behalve de bidons dan en kettingolie, het ook zonder kan.

Route vliegveld - camping:
Volg vanaf vliegveld borden Sevilla en fiets over de vluchtstrook. Goed uitkijken bij het oversteken van een uitrit van de snelweg. Men is geen fietsers gewend en rijdt hard.
Neem de tweede afslag. Je komt bij een drukke rotonde met stoplichten, die je bijna helemaal rond moet. Kijk goed uit, ze passeren je aan alle kanten, en geef goed aan wat je wilt.
De camping staat aangegeven. Succes.